انجمنهای «پیشگامان کاویانی برای فراخوان انجمن پادشاهی ایران» در درون میهن؛ از هم اکنون باید آماده باشند که در صورت عملی شدن حملهٔ نظامی به ایران؛ انجمنهای محلی دفاع غیر نظامی را تشکیل دهند و امر مهم کنترل بحران در شرایط جنگی را به عهده گیرند.
امروز ۸ روزِ دیگر به آن «نقطهٔ عطفِ طلایی» باقی مانده است.
اگر در این مدّت اتّفاقی نیفتد؛ خیلیها باید پاسخگویِ مزخرف بافیها و یاوه گوییهایِ خود در این ۴۷ سال باشند. نَه در پیشگاهِ «مردم کنونیِ ایران» که بخشی از همین «یاوه اندیشی ها» در ۴ دههٔ اخیر بوده اند؛ بلکه در پیشگاهِ آیندگانی که باید آنها را «نسلهایِ سوختهٔ آینده» نامید؛ باشند.
امروز؛ ۲۶ روز مانده به پایانِ «ضرب العَجلِ کژدم» برایِ مشاهدهٔ این واقعیّت که آیا «جُنبش ملّی سرنگونیِ رژیمِ کثیفِ شیعی» در مسیرِ «پیروزی» است و یا مسیرِ شکست؟
شاهزاده رضا پهلوی «فراخوانِ جدیدی» داد. من(کژدم) این «فراخوان» را؛ مانندِ دیگران؛ فقط یک «فراخوان» نمی بینم. بلکه نه تنها این فراخوانِ جدید؛ بلکه ۲ فراخوانِ پیشین برای «تسخیرِ خیابانها» در ۱۸ و ۱۹ دِی ماه را مجموعه ای از «فرمان ها» می بینم که به صورتِ منطقی تنظیم شده اند (مانندِ دستورِ کارِ پُختنِ آش و یا کِیک).
همهٔ این «فرا خوانها»ی اخیر؛ بر اساسِ دکترینِ «فرمان هایِ باز» تنظیم شده اند و هیچ اثری از «فرمانِ بسته» در آنها دیده نمی شود.
برایِ فهمیدنِ فرقِ میانِ «فرمانِ باز» و «فرمانِ بسته»؛ جملهٔ زیر را در گوگل (AI Mode) جستجو کنید.
منظور از فرمان بسته و فرمان باز در مسائل نظامی چیست
AI Mode شما را به «اصلِ مطلب» می بَرَد. در حالی که انتخابِ All شاید ۱۰ ها هزار گزینه را پیشنهاد بِکند.
در واقع؛ «فراخوان» نامِ دیگری برایِ «فرمان» است. فرمانِ تسخیرِ خیابانها به این منظور داده شد تا «راسخ بودنِ مردم» برایِ سرنگونی رژیمِ شیعی را به بوتهٔ آزمایش بگذارد و از مردم بخواهد که بگویند: اینبار مسئله «صنفی» نیست؛ بلکه «سیاسی» است و هدف؛ «سرنگونیِ رژیمِ کثیفِ شیعی» است و مردم پاسخِ مثبت دادند. فرمانِ دوّم برای آغازِ تسخیرِ خیابانها از ساعتِ ۶ بعد از ظهر؛ برای رسیدن به این نتیجه بود که آیا مردم؛ پس از سرکوب شدن در ۲ روزِ پیش از آن؛ آیا همچنان میخواهند تا راه را ادامه دهند؟ یا نَه؟
مردم باز هم پاسخِ مثبت دادند و «رهبریِ شاهزاده رضا پهلوی» به طورِ کامل تثبیت شد.
فراخوان سوّم (فرمانِ سوّم)
در فرمانی که «شاهزاده رضا پهلوی» در «فرمانِ سوّم» صادر کردند؛ به مردمِ ایران گفتند که ۲ هدفِ اساسی را در این مرحله باید اجراء کنند:
۱- همهٔ مراکزِ تولیدِ «پروپاگاندا»ی حکومتی و کارکنانِ این سیستم؛ دشمنِ مردم ایران هستند و باید «تسخیر شوند». امّا رَوندِ تسخیر و رفتار با دستگیر شدگانِ اوباشِ همکار با این سیستم را به عُهدهٔ مردم گذاشتند.
این نیز یک «فرمانِ باز» است و مردم میتوانند با هر سلیقه و خلّاقیّتها و تاکتیکهایی که به کار می برند؛ اینگونه مراکز را «تسخیر» و یا «نابود» کنند و اگر خواستند؛ اوباشانِ همکارِ این سیستم را «حذف» کنند. این مراکز به صورتِ «عامّ» مطرح شده اند و از دفاتر و چاپخانه های «تولیدِ دروغ و پروپاگاندا» گرفته تا مراکزِ تولیدِ پروپاگانداهایِ «صوتی - تصویری» را در بر میگیرد.
۲- پرچمِ ملّی ایران باید در همهٔ سفارتها و کُنسولگریِ اوباشانِ شیعه مسلَک؛ در خارج از سرزمین ایران به اهتزاز در آید.
این نیز یک «فرمانِ باز» است و ایرانیانِ خارج از میهن باید بدانند که نباید کاری کنند که دولتهایِ حاکم در آن کشورها؛ بگویند که «دعواهایِ داخلیِ خود را به کشورِ ما نیاورید» لذا این فرمان گرچه با «محدودیّتها»یی مواجه است؛ امّا این محدودیّتها را باید «محدودیّتهایِ مشروع» در سیستمِ «قاونینِ ملّتهای میزبان» به حساب آورد و «دُشمن تراشی» نَکرد.
ساختارِ قانونیِ فرمانها
شاهزاده رضا پهلوی؛ اکنون نه به عنوانِ یک «فعّالِ سیاسی»؛ بلکه به عنوانِ یک «رهبر» سخن می گوید. لذا باید همهٔ کلمات و جمله ها و پاراگرافهایی که در «فراخوان ها = فرمانها» بکار می روند را از نظرِ «حقوقِ بین المللی»؛ تنظیم کنند و نمیتوانند مانندِ «کژدمِ با تربیت» سخن بگویند. لذا باید «ادبیّات»ی بسیار فاصله دار از «بی ادبیّاتیِ کژدمی» اتّخاذ کنند.
من(کژدم) عاشقِ «فرمانهایِ باز» هستم. زیرا «فرمانهایِ بسته» دستها و پاها را می بندند.
لذا این فرمانها؛ راه را به رویِ استراتژیِ «ریشه کَنی مالاریا به دستِ مردم»؛ یعنی: «ما به اسلام و تشیّعِ شنیعه یک قتلِ عامّ بدهکاریم» باز میگذارند.
از نظرِ شخصیِ من (کژدم) در میانِ تحلیلگرانِ «ایران اینترنشنال»؛ ۲ شخص برجسته هستند. آقایِ «علی حسین قاضی زاده» و بانو «سمیرا قرایی». البتّه به نامِ بانو «سمیرا قرایی» قبلاً اشاره کرده ام. آقایِ ممراد ویسی» نیز چشمِ مرا گرفته بود. امّا به خاطرِ «تکرارگویی هایِ بی ارزش»؛ از چشمَم افتاد. این دو شخص؛ دوربینهایشان را بسیار به واقعیّت نصب کرده اند و من آقایِ «علی حسین قاضی زاده» را بیشتر ترجیح می دهم. امروز ۳ ویدیو از آقایِ «علی حسین قاضی زاده» را منتشر می کنم. زیرا به مسائلی اشاره می کنند که حدّ اقلّ «مُمکن» به نظر می رسند و یا اینکه دیدگاهی واقعگرایانه تَر ارائه می کنند؛ که البتّه میتوانند پرسشهایِ واقعگرایانه ای را بر اَنگیزند؛ و مقدّمه ای بر رُشد در عرضهٔ «تحلیلگریِ سیاسی» باشند.
ویدیویِ نخست:
لینکِ این ویدیو را قبلاِ منتشر کرده ام. امّا اینبار معنیِ دیگری دارد.
ایشان در این ویدیو؛ تلاش می کند که به صورتِ محترمانه ای بگوید:
««تسخیر و حفظِ خیابان؛ در این سَرما و زمستان و نیاز مردم به مستراح رفتن و غذا خوردن.... بسیار مُشکل است»؛ یعنی اینکه به زبانِ بی زبانی میگوید: «فرمانِ همایونی برایِ تسخیرِ خیابان و حفظِ آن» ایده ای ناکار آمد است» بقیّهٔ حرفها؛ خبر و شعار و حاشیه است.
ویدیوی دوّم:
در ویدیویِ دوّم که پس از ماجرایِ «ونزوئلا» منتشر شده است و تحتِ تأثیرِ آن ماجرا است و ترامپ بانو «ماچادو» را کنار زد و اعلام کرد که میخواهد با بخشی از دولتِ مستقرّ کنونی برایِ «کنترل موقّتِ ونزوئلا» وارد معامله شود؛ ایشان تلاش می کنند که بارِ انتقادیِ ویدیویِ نخست را «کَم رنگتر» کنند و از خطری به نامِ «بخشی از حکومتِ تشیّع شنیعه» را به عنوانِ «رقیبِ شاهزاده» مطرح می سازند و خطاب به مردم میگویند که: «اگر شما در میدان نباشید و از شاهزاده رضا پهلوی تبعیّت نکنید؛ دیگرا در میدان هستند که میتوانند نظرِ ترامپ را به خود جلب کنند». این سخنِ ایشان کاملاً درست است. جملهٔ «اگر شما در میدان نباشید؛ دیگران هستند و بازی را آنها رقم خواهند زد» از جمله هایِ مشهورِ «کژدم» است که در جای؛ جایِ نوشتارهایِ گوناگونِ این وبلاگ به تکرار گفته شده است.
امّا ایشان به شرایط و «توپوگرافیِ ونزوئلا» اشاره ای نمی کند. «ونزوئلا» کشوری به شدّت کوهستانی است و روسها و چینیها در آن حضوری بسیار فعّال دارند و دخالتِ نظامیِ گسترده میتواند به «جنگهایِ چریکیِ داخلی» بینجامد و «دستگیریِ مادورو» را به «هیچ» تبدیل کند. لذا بنا بر تحلیلِ کاربُردی که سازمانِ «سیا» در اختیارِ ترامپ قرار داده بود؛ بانو «ماچادو» را برایِ رهبریِ ونزوئللا مناسب تشخیص نداده بودند. ایشان نتیجه میگیرند که مردم باید به صورتی یکپارچه در پُشتِ سرِ شاهزاده رضا پهلوی بایستند؛ تا ترامپ به سویِ بخشی از رژیمِ شیعی پناه نَبَرد.
این نیز تحلیلِ درستی است.
ویدیوی سوّم:
این ویدیو؛ پس از آنکه شاهزاده رضا پهلوی؛ از عملیّتی مانندِ «ونزوئلا»؛ نه تنها حمایت نکردند؛ بلکه با آن مخافت نمودند؛ تولید شده است.
در این ویدیو؛ آقایِ علی حسین قاضی زاده؛ به طورِ کامل به «توجیح کردن» مخالفتِ شاهزاده با «عملیّاتِ نظامی»؛ روی می آورد و «حضور در خیابان» و یا «تسخیرِ خیابان» را به صورتی بسیار ناشیانه؛ تبلیغ کرده و فراموش می کند که در ویدیویِ نخست؛ نگاهی مِیدانی تر را مطرح نموده بود..
ایشان میگویند: در خیابانها چادر بزنید و بمانید. در اینصورت؛ نیروهایِ سرکوب نمیتوانند به شما حمله کنند.
امّا من(کژدم) میگویم: «چادر زدن در خیابان» را بدونِ شلّیکِ حتّی یک گلوله؛ میتوان «لوله کرد». حتّی بدونِ شلّیکِ یک گلوله.
تاکتیکَش را نمیگویم؛ تا رژیم از آن سوءاستفاده نکند.
لذا «چادر زدن در خیابان» به عنوانِ شیوهٔ مبارزه؛ حتّی در «چهارچوبِ حماقت» نیز نمی گُنجد و از نظرِ من تنها کسانی میتوانند آنرا بپذیرند که درجهٔ هوششان زیرِ ۴۰ باشد.
فراخوان شاهزاده رضا پهلوی
شاهزاده رضا پهلوی برای پنجشنبه و جمعه برای راهپیمایی و شعار دادن فراخوان داده اند. به نظرِ من همهٔ آنهایی که به دنبالِ سرنگونی رژیمِ شیعی هستند و ریگی به کفش ندارند (استمرار طلبان به بهانهٔ اصلاحات)؛ باید در این ۲ روز سنگ تمام بگذارند. تا نتیجهٔ میدانیِ آن دیده شود. زیرا اینکار هم مبارزه است و هَم «مانور» (تمرین برایِ شناختنِ نقاط ضعف و قوّت خود و دشمن)..
فراخوانِ «احزابِ پان کُرد» برای «حمایتِ ظاهری» از جُنبش ملّی سرنگونی
در میانِ این احزاب؛ دو حزبِ کاملاً «بی شرف» وجود دارند و نمی دانم که چرا در آن «شورایِ عالی» صتدلی دارند؟!!
حتماً «پژاک» را می شناسید. این گروه؛ همین چند سالِ پیش بود که برایِ «حسینِ شجاع» بیانیّهٔ «عزاداری» داده و از رژیمِ کثیفِ شیعی خواسته بود که با «پژاک» کنار آمده و «پژاک» قول می دهد که به «بازویِ سرکوبِ رژیم» تبدیل شده و سایر احزابِ «پان کُرد» را سرکوب کُند.
گروهِ کاملاً بی شرفِ دیگر «کومه لهٔ حزب کمونیست کارگری»(دیّوسهایِ سهندی و حِکمتی) که باعث و بانی جنگِ داخلی در کُردستان و کشته شدنِ هزاران نفر از نیروهایی که «پیشمرگه هایِ حزبی» (بخوان میلیشیایِ حزبی) نامیده می شدند و همچنان می شوند؛ شدند. این مسئله برایِ شَخصِ من(کژدم) بسیار عجیب است که این دو گروه و بویژه «دیّوسهایِ سهندی» چگونه نه تنها تحمّل شده اند؛ بلکه عضوِ شورایِ عالی نیز هستند.
هیچ یک از این گروهها و احزاب نمی فهمند که مردمِ ایران؛ اکنون تجربهٔ «حزب الله لبنان» را دارند و میدانند که «دیّوسهایِ شیعهٔ لبنانی»؛ نه تنها یک منطقهٔ «خودمختار» در جنوبِ لبنان تشکیل داده بودند؛ بلکه به خاطرِ «پشتیبانیِ نظامی و مالی و سیاسی کشوری بیگانه»(حاکمیّتِ شیعی در ایران)؛ ادّعایِ داشتنِ سیاستِ خارجیِ خودمختار نیز داشتند و به صورتی «خود مختار» لبنان را به جنگ با اسرائیل کشاندند و پس از اینکه شکست خورذد؛ از حکومتِ مرکزی تقاضایِ کمک برایِ باز سازی میکنند. یعنی میخواهند هم از «توبره» بخورند و هم از «آخور».
آیا فکر میکنید که مردمِ ایران چنین «غدّهٔ سرطانی آتَش به اختیار» را در «مرزهایِ سرزمینیِ خود» تحمّل می کُند؟
این مسئله فقط مخصوصِ کُردستان نیست؛ در رابطه با «پان تُرکها» نیز مسئله همین است.
این آخرین نَبرده؛ پهلوی بر میگرده
آنهایی که به صورتِ احمقانه ای از این شعار می ترسند و یا آنرا «غیرِ دموکراتیک» میخوانند و نمیخواهند اعتراف کنند که حتّی اگر «اصلاحات» می خواهند؛ نوعی بازگشت به دورانِ «سلسلهٔ پهلوی» است؛ باید بدانند که کُلاهشان پَسِ معرکه است. زیرا دَرجهٔ مخالفتِ آنها؛ نشان از «درجهٔ قُرمساقی» و «درجهٔ افکارِ خائنانهٔ آنها» (ایرانِ اسلامی) دارد.
«دیّوس سازگارا» در مصاحبه با اُستادَش «قوری زاده» میگوید که: «اینها میخواهند همهٔ ما را اعدام کنند»..... بله.... اوباشانی مانندِ تو و اُستادَت (قوریزاده)؛ کمترین عاقبتِتان «حذف» است. زیرا با اینکه «شمپانزه نژاد»؛ افشاء کرد که «اصلاح طلب - اصولگرا» یک «پروژه» بوده است؛ همچنان زیرِ چَترِ فریبکاریِ سرنگونیِ رژیمِ کثیفِ شیعی؛ میخواستید تا عقایدِ کثیفِ «مادرِ مؤمنهٔ خود» را به جایِ «سرنگونی» ترویج کنید. و اکنون؛ «شورت» و «تُنبانتلن» را مردم پایین کشیده اند.
ایا با این شعار مخالفید؟... آیا سرنگونیِ رژیمِ کثیفِ شیعی را مخالفِ اهدافِ ننگینی که دُنبال می کردید؛ می دانید؟ «اَهدافی پِنهان»
که در زیرِ «شیر - شکلاتِ دروغینِ سرنگونیِ رژیمِ کثیفِ شیعی» که خودتان بخشی از آن هستید (لابی گری توسّط انتشارِ «اپوزیسیونِ خُنثی»)؟
اوباشانی مانندِ «سازگارا - مُحمَلباف - اکبر گنجی و سروش و .....) باید بدانند که کمترین بهایی که در اِزایِ «خیانتهایشان» باید بپردازند؛ «جانشان» است
من(کژدم) با «رَمل و اُسطرلاب»؛ «منطقِ ارسطویی»؛ «منطقِ ریاضی»؛ و «استخاره».... هنوز نمیتوانم بفهمم که چگونه می شود؛ «پشّه هایِ مالاریا» را دارایِ «حقوق بَشر» دانست؟.... معادلهٔ بسیار پیچیده ای است.
من(کژدم)؛ اعلام کردم که از «رهبریِ شاهزاده رضا پهلوی» حمایت می کنم. زیرا انتخابِ ایشان از طرفِ مردم را یک «نقطهٔ عطف» می دانم. زیرا پیش از این؛ به جُز در سالِ ۱۳۸۸؛ که خائنینی به نامهایِ «موسوی و کرّوبی» (البتّه به همراهِ جنده نکاحی هایشان) به عنوانِ رهبرانِ بازگشت به «دورانِ طلایی دیّوسِ بنیانگذار»؛ اکنون نخستین کسی هستند که به عنوانِ «کانون» و «پرچمدار» برگزیده شده اند. لذا احترامِ من به توانایی پیدا کردنِ مردم برایِ «گُزیدنِ کانون و پرچمِ واحد» است و نَه احترام به آن «کانون».
این «کانون» است که باید «لیاقتِ خود را» ثابت کُند و یا اگر نمی تواند؛ باید «کنار بِکِشد».
لذا من(کژدم) را با «گاوهایِ جویایِ علوفه»؛ اشتباه نگیرید.
اًقایِ شاهزاده رضا پهلوی؛
اگر میخواهید که مردم در خیابانها برایِ به دست آوردنِ «هیچ»؛ سَگ دو بزنند و آرام آرام؛ اسیر شده و یا کُشته شوند؛ و روزی چشم باز کنید و ببینید که مردم برایِ رسیدن به «هیچ» هزاران کُشته و اسیر داده اند؛ استراتژیِ «تسخیرِ و ادامهٔ تسخیرِ خیابانها» برایِ باز گذاشتنِ دستهایِ رژیمِ کثیفِ «امام موسی کاظمی»؛ بسیار درست است. زیرا با «کُشتارارِ آرام» و «اسیر گرفتن هایِ آرام»؛ ترامپ نیز بهانه خواهد آورد که: «تا کنون کشتارِ وسیع ندیده ایم». لذا فرقِ شما با «تریتا پارسی» برایِ خدمت به ماندگاریِ رژیمِ کثیفَ «امام موسی کاظمی» در چیست؟
من(کژدم) به شما ۱۵ روز فرصت دادم که این جُنبش را «سراسری» کنید و اکنون ۱۳ روز باقی مانده است. اگر نتوانید چنین کاری بکنید؛ نشانهٔ «بی لیاقتیِ شما است» و نمی توانید مردم را متّهم کنید که : «به فراخوانِ ملوکانه پاسخِ مُثبت ندادند» و شانه هایِ خود را از آنچه که «وظیفهٔ رهبری» خوانده می شود؛ خالی کنید. اگر نتوانید؛ شما نیز مانندِ «روسپی زاده هایی مانندِ قوریزاده؛ سازگارا؛ شهرام شارلاتان(همایون) وسایرِ دیّوسها؛ به زباله دان فرستاده خواهید شد.
اکنون به شما ۲۰ روز(در مجموع ۳۲ روز) فرصت می دهم تا «گاردِ جاویدانِ شما» (اگر ماستِ جاویدان نیستند)؛ ۱۰ ها مرکزِ تجمّعِ نیروهایِ سرکوبِ رژیمِ کثیفِ «امام موسی کاظمی» را تصرّف کنند؛ مسلّح شوند و با گامهایی استوارتر؛ رژیمِ کثیفِ «امام موسی کاظمی» را «اسید شویی» کنند.
برایِ آغازِ این بحث؛ نخست باید موقعیّتی که اسرائیل در آن قرار دارد و تجربه ای که مردمِ ایران پس از «خیانَتِ ملّی ۵۷» موفّق شدند تا «حاکمیّتِ شیعه گری» را به صورتی واقعی تجربه کنند و همچنین با مشاهدهٔ زندهٔ تجربهٔ فجایعِ «جریانهایِ اسلامخواه» (اخوان المسلمین؛ القاعده؛ داعش؛ طالبان؛ حماس) و همچنین «پیوندِ اُرگانیک» میانِ «چپهایِ سُنّتی و چَپهایِ رنگین کمانی کنونی» با «اسلام گرایی»؛ به صورتی زیرِ پوستی؛ در حالِ گذار از «پارادایمِِ ضد صَهیونیستی» و ورود به «پارادایمِِ دوستی با صهیونیسم» هستند. باید خاطر نشان کنم که «صهیونیسم» نامِ میهن پرستی و ناسیونالیسمِ یهودی است و مردمِ اسرائیل از زمانِ به رسمیّت شناخته شدنِ اسرائیل به عنوانِ یک کشور؛ نشان داده اند که با ساختنِ «اسرائیلِ نوین» در سرزمینی بی آب و عَلف و رسانیدنِ آن به جایگاهِ کنونی؛ واقعاً «میهن پرست» هستند؛ دلیر هستند و تقریباً همیشه رهبرانی توانا داشته اند و زمانی که به «سهل انگاری و تَنبلی» دچار شده اند؛ زیرساختهایِ فکری و فرهنگی توانسته است تا از آن «گردابها» بگذرند. زیرا «اصولی» دارند که خطوطِ قرمز به شمار می آیند و هیچکس نمی خواهد از آنها عبور کُند.
چند ماهِ پیش آقای ناتانیاهو اعلام کرد که اسرائیل باید از مسیرِ «وابستگی» به غرب و بویژه آمریکا؛ باید به مسیرِ «استقلال» تغییرِ جهت دهد. من(کژدم) این سخنِ آقایِ ناتانیاهو را ستودم. امّا اعلامِ این «بیانیّه»؛ یک شبه و نتیجهٔ «استخارهٔ خوب» نبود.
اسرائیل تجربه هایِ تَلخِ بسیاری از «وابستگیها» داشته است و این افسانه که «اسرائیل ایالَتِ پنجاه و یکم آمریکا» است؛ یک دروغ است که توسّط مخترعینِ کمونیست و راستگرایانِ «تئوریهایِ توطئهٔ چپها و راستها» تبلیغ شده است. اسرائیل در تمامیِ طولِ عُمر کنونیِ خود هرگز از اندیشهٔ «استقلال» دست نشسته است. امّا در این مسیر بسیار هوشمندانه عمل کرده است. «تولیدِ موقعیّت» و «اجاره دادنِ موقعّت» در ازایِ گرفتنِ «منافع» از کشورهایِ اروپایی و آمریکا؛ بخشِ بسیار مهمّی از تاریخِ تقریباً ۷۷ سالهٔ اسرائیلِ مُدرن است. نخستین جنگِ استقلالِ اسرائیل؛ قطعِ وابستگیها به «انگلستان» بود که تا حدودی نیز «خونین» بود.
در طیّ سالهایی که آمریکا از خدماتِ اسرائیل سود می بُرد نیز؛ بارها در شرایطِ حسّاس؛ اسرائیل را تهدید به «قطعِ کمکها» کرده است و این مسئله فقط مربوط به دورانِ «اوباما» و «جو بایدن» خلاصه نمی شود و میتوانید با یک جستجویِ ساده؛ تاریخچهٔ «تحریمها» علیه اسرائیل را در اروپا و آمریکا پیدا کنید. اسرائیل برایِ رسیدن به استقلال؛ هرگز به حماقتِ «تولیدِ گروههایِ نیابتی» و یا «تهدید» روی نیاورد و همه چیز را آرام آرام و گام به گام و در مسیرهایِ دوستانهٔ دیپلماتیک ساخت (نَه در مسیرهایِ خصمانهٔ دیپلماتیک).
پس از قتلِ عام روستائیان و شرکت کنندگان در فستیوال موسیقی از طرفِ «نجاساتِ اسلامیِ حماس»؛ آقایِ ناتانیاهو اعلام کرد که نه تنها؛ «غرهّ دیگر آن غزّه ای که می شناختید نخواهد بود»؛ بلکه اعلام نمود که «چهرهٔ خاورمیانه را تغییر خواهد داد» و دیدیم که مسیری که اسرائیل میتوانست در «غزّه» در چند ماه به پایان برساند؛ با کارشکنیهایِ «جو بایدن» به ۲ سال کشید و «ترامپ» نیز «سنگهایِ خود را دارد» که در این مسیر بیندازد. امّا آقایِ ناتانیاهو همیشه این «سنگ اندازیهاي ترامپ» را با لبخند پاسخ داده است (دیپلماسیِ دوستانه).
امّا آقایِ ناتانیاهو به آن اعلامِ «ما باید مستقلّ شویم» در حدّ شعار بسنده نکرد؛ بلکه برنامهٔ اخیرِ خود برایِ سرمایه گذاریِ ۱۱۰ میلیارد دلاری بر روی پروزهٔ «تحقیقات؛اختراع و تولید» در عرصهٔ محصولاتِ فوق مُدرنِ نظامی را عرضه کرد. و پس از آن در همین ۳ روزِ پیش بود که «سومالی لند» را به عنوانِ یک کشور به رسمیّت شناخت. اینکار نشان میدهد که اسرائیل نه تنها در حالِ پی بُرنِ پروژهٔ «تغییرِ چهرهٔ خاورمیانه» است؛ اکنون میخواهد «چهرهٔ شاخِ آفریقا» را نیز تغییر دهد. به این میگویند: «دستاوردهایِ گام به گام و تثبیتِ دستاوردها؛ بدونِ لات بازی و تولیدِ جنگ».
عدّه ای از «تحلولگران»؛ به صورتِ احمقانه ای میگویند که به رسمیّت شناختنِ کشورِ «سومالی لند» برای مقابله با رژیمِ شیعیِ حاکم بر ایران و اِسکانِ بخشی از ساکنانِ غزّه در «سومالی لند» و ایجادِ پایگاههایِ نظامی در این «کشورِ نو بنیاد» است. این تصمیمِ آقایِ ناتانیاهو نیز «یِک شبه» گرفته نشده است و باید فهمید که مسیری طولانی در «پُخت و پَز» داشته است و زمینه هایِ «مِیدانی» نیز تا حدّ لازم انجام گرفته اند و پس از این باید در جهتِ تولیدِ «زمینه هایِ کافی» گام بردارند و اهدافی بسیار فراتر از آنچه که «تحلولگران» به آن اشاره میکنند را برایِ هَر دو سویِ معامله ترسیم میکند. این تصمیم؛ بسیار فراتر از «پیمانهایِ ابراهیم» است. مسئله فقط به رسمیّت شناختنِ «سومالی لند» نیست. مطلبی که در پایین به صورتِ «کُپی پِیست» منتشر میکنم که پاسخِ پُرسشِ من از AI بود نشان میدهد که مسائل بسیار عمیقتر و از نظرِ «ژئوپولیتیک» گسترده تر هستند:
پُرسش: (پیمانهایِ همکاری جدید اسرائیل با قبرس و یونان)
پاسخ:
گامهای مهمی برای تقویت ائتلاف استراتژیک خود در شرق مدیترانه برداشتهاند. مهمترین پیمانهای جدید به شرح زیر است:
برنامه همکاری نظامی ۲۰۲۶:
در اواخر دسامبر ۲۰۲۵، مقامات نظامی سه کشور در نیکوزیا (پایتخت قبرس) یک
برنامه اقدام مشترک برای سال ۲۰۲۶ امضا کردند [۱.۲.۲، ۱.۵.۷]. این توافق
شامل افزایش رزمایشهای هوایی و دریایی مشترک، تبادل اطلاعات و گفتگوهای
استراتژیک برای مقابله با تهدیدات متقارن و نامتقارن است [۱.۲.۳، ۱.۵.۱].
تشکیل نیروی واکنش سریع مشترک:
گزارشها حاکی از مذاکرات پیشرفته برای ایجاد یک نیروی واکنش سریع متشکل
از حدود ۲۵۰۰ نظامی (۱۰۰۰ نفر از یونان، ۱۰۰۰ نفر از اسرائیل و ۵۰۰ نفر از
قبرس) است که بتواند در زمان بحران بهسرعت در منطقه مستقر شود [۱.۲.۸،
۱.۵.۵].
امنیت انرژی و زیرساختها:
در جریان دهمین نشست سران در بیتالمقدس (دسامبر ۲۰۲۵)، رهبران سه کشور بر
تقویت امنیت دریانوردی و حفاظت از زیرساختهای کلیدی انرژی، از جمله خطوط
لوله و کابلهای زیردریایی که شبکههای برق آنها را به هم متصل میکند،
توافق کردند [۱.۳.۱، ۱.۵.۲].
خرید تسلیحات و انتقال فناوری:
یونان گامهایی برای خرید سامانههای پدافند هوایی و ضدبالستیک پیشرفته از
اسرائیل (مانند سامانه موسوم به «سپر آشیل» به ارزش ۳ میلیارد یورو)
برداشته است تا یک سیستم دفاع چندلایه ایجاد کند [۱.۴.۹]. همچنین سامانه
موشکی اسرائیلی «اسپایک انالاواس» در نیروهای یونان عملیاتی شده است
[۱.۱.۱].
هدف ائتلاف:
این همکاریها بهطور گسترده بهعنوان واکنشی به فعالیتهای نظامی و
ادعاهای دریایی ترکیه در شرق مدیترانه تفسیر شده است [۱.۱.۴، ۱.۲.۳].
بنیامین نتانیاهو در نشست اخیر اشاره کرد که این ائتلاف در برابر کسانی که
«رویای بازسازی امپراتوریهای گذشته را دارند» میایستد [۱.۲.۸، ۱.۵.۸].
این پاسخ ما را به جایی دیگر می بَرَد:
۱- خردوغان (پدرِ کنونیِ پان تُرکها و اخوان المسلمین).... پَر.
۲- اوباشانِ حاکم بر قطر (پدرِ دیرینه و کنونیِ اخوان المسلمین و القاعده و طالبان و داعش) ..... پَر.
نکتهٔ سوّم را نیز من(کژدم) اضافه می کُنم:
۳- رژیمِ کثیفِ شیعی و شیعه گری در ایران و عراق و لبنان ..... پَر.
همهٔ اینها نه با «صدورِ صهیونیسم» و تشکیلِ گروههایِ نیابتی؛ بلکه با تلاشهایِ پیگیر و بویژه تلاشهایِ آقایِ «بنیامین ناتانیاهو» ساخته شده اند. آقایِ ناتانیاهو؛ «ناپلئون بناپارتِ اسرائیل» در دُنیایِ مُدرن است
اسرائیل در حالِ ظهور به عنوانِ بزرگترین قدرتِ منطقه ای و فرا منطقه ای است.
در فردایِ ایران؛ نه تنها بازگشاییِ سفارتِ اسرائیل و آمریکا؛ بلکه روابط «سیاسی - نظامی» ایران با این دو کشور؛ چه بسا در سطحِ «ایجادِ پایگاههای نظامی آمریکا و اسرائیل» در ایران؛ ارزشِ منطقه ای «تُرکهایِ عُثمانی» و «قَطر» را به «قَعرِ جدول» خواهد بُرد. لذا «پان تُرکها» و «اسلامگراها» باید حواسشان باشد که از «دُم تکان دادن» به «خَردوغان» دست بردارند.
این نوشتار یک نوشتارِ باز است و مسائلِ مهمّ در این نوشتار «به روز میشوند» و یک «مقاله نیست».
پیشگفتار:
اگر فکر میکنید که «شعار دادن»؛ نوعی انقلابی گری است!!!! سخت در اشتباه هستید
نیروهایِ سرکوب و «دیّوس فرزانه»؛ حتّی به «کیرشان» نیز حساب نمیکنند که چه شعارهایی می دهید:
«مرگ بر خامنه ای» و «جاوید شاه» و «جانم فدایِ ایران» و «سفرهٔ ما خالیه» و ..... بِشمار از این دست .... فقط «بادِ هوا» هستند.
برای آنها شعار دادنهایِ شماها اصلاً مهم نیست؛ بلکه «اعمالِ مِیدانیِ شما» مهمّ است.
نخستین سوتیِ دانشجویانِ احمقِ دانشگاه تهران:
امروز دانشجویانِ دانشگاهِ تهران؛ به صورتِ بسیار احمقانه ای در یک محیطِ دَربسته و «دیوار دار» شروع به شعار دادن نمودند و به محاصرهٔ نیروهایِ سرکوبِ رژیم در آمدند و اکنون از مردم میخواهند که بیایند و محاصره را بشکنند.
اگر مردم برایِ نجاتِ آنها بشتابند؛ میتوان آنرا «ضدّ حمله» و حرکتی مِیدانی به حساب آورد.
نتیجه اینکه:«دیگر از این غلطها نکنید» و در محیطهایِ دَر بسته و «دیوار دار» خود را به صورتِ دسته جمعی به محاصرهٔ دشمن در نیاورید و وقتِ مردم را برایِ نجاتِ خود به هَدَر ندهید. اگر اینکار را نمی کردید؛ نیازی به «تقاضایِ کمک» نبود.
محاصرهٔ دانشگاهِ تهران شکسته شد
برخلافِ اخبارِ دروغ که نیروهایِ سرکوب با دیدنِ دانشجویان به محاصره پایان دادند؛ نیروهایِ سرکوب از خواستهٔ دانشجویان از مردم که برایِ شکستنِ محاصره به طرفِ دانشگاه تهران بیایند؛ وحشت کردند. زیرا در صورتِ هجومِ مردم؛ نیروهایِ سرکوب خودشان به محاصره می افتادند و در میانِ دو حلقه از مردم قرار میگرفتند و امکانِ خلعِ سلاح شدنشان بالا بود.
این را میتوان یک حرکتِ مثبتِ مِیدانی دانست که در همه جا میتوان آنرا تکرار نمود و نیروهایِ دشمن را به عقب نشینی واداشت.
خبرگزاریها نباید «دروغ تولید کنند». بلکه باید همهٔ حرکتهایِ میدانی را موردِ تجزیه و تحلیل قرار دهند و رهنمود ارائه کنند.
این نوشتارِ باز؛ در این مسیر حرکت می کُند.
درسی که میگیریم:
هر زمان نیروهایِ مردمی به محاصرهٔ اوباشانِ رژیم در آمدند؛ به کمک آنها بشتابید و «محاصره کنندگان» را «محاصره کنید» تا اوباشانِ رژیم در میانِ دو حلقهٔ خارجی و داخلی نیروهایِ مردمی گیر بیفتند. و حتماً نجاتِ جانِ کثیفشان را به «تحویلِ سلاح» ترجیح خواهند داد و نیروهایِ مردمی «مسلّح» خواهند شد.
«خبرگزاریها؛ لطفاً دروغ نگویند» زیرا از «دروغ» نمیتوان چیزی آموخت.
حرکت قهرمانانه و یا حماقت؟
نشستن بر زمین یعنی «بیا مرا اسیر کُن»
با نیروهایِ دشمن نباید صف آرایی کرد. بلکه باید از روبرو و پُشتِ سرِ نیروهایِ دشمن به آنها نزدیک شد و آنها را محاصره و خلعِ سلاح نمود. خلعِ سلاحِ نیروهایِ دشمن؛ در این مرحله بسیار مهمّ است. باید همهٔ تجهیزاتِ آنها از موتور سیکلت و سلاحهایِ سرد و گرم و«شوکر» گرفته تا «زِرِه ها»ی آنها را در آورده و استفاده نمود. هیچ وسیله ای که از دشمن به غنیمت گرفته میشود؛ نباید تخریب شده و یا به آتش کشیده شوند. باید از آنها استفاده نمود.
یک پُرسش
از خوانندگانِ گرامی خواهش دارم که در رابطه با «شدّتِ سرکوبها» برایِ من(کژدم) گزارش مِیدانی بفرستند. زیرا ویدیوهایی که میبینم بسیار «تیتیش مامانی» هستند و نشانی از «درگیریها» نمی بینم. و این مسئله پُرسش بر انگیز است.
ما نباید فقط حرکتهایِ مردم را ببینیم؛ حرکاتِ دشمن نیز باید موردِ مطالعه قرار گیرند. تا ببینیم که بر رویِ زمین چه می گذرد؟
سکوت در برابرِ «پُرسشِ کژدم» می گوید:
«جُنبش» بسیار بی رَمَق و مأیوس کُننده است.
کژدم میگوید:
اگر در ۱۵ روزِ آینده؛ نقطهٔ عطفی در جُنبشِ کنونی اتّفاق نیفتد؛ باید «جُنبِشِ دلار» را نیز به خاک بسپارید. زیرا «کودکِ مُرده» را نمی توان با «تنفّس مصنوعی» از قبیلِ «پروپاگاندا»(بزرگ نمایی)؛ زنده کرد. «مُشک آن است که بِبوید؛ نه آنکه عطّار بگوید».
این نقطهٔ عطف؛ چه و یا چه چیزها میتوانند باشند؟
۱- سراسری شدنِ جُنبِش.
۲- تسخیرِ مراکزِ نظامی و دولتیِ رژیمِ کثیفِ شیعی.
اگر چنین نقطهٔ عطفی ندیدید؛ باید به همان نقطه ای بازگردید که کژدم بارها و به تکرار گفته است:
«ساکنینِ ایران» هنوز آماده نیستند.
استراتژی رژیمِ شیعی برایِ سرکوبِ مبارزات چیست؟
رژیمِ کثیفِ شیعی؛ به این خاطر که بسیار تضعیف شده است و در درونِ خویش نیز با «انشعابات» روبرو است و به «زنده ماندنِ افرادِ رژیم» در صورتِ سرنگونی فکر میکند؛ در شرایط موجود میخواهد که درگیریهایِ شدید و کُشتار را به حدّ اقلّ برساند و با «ذلّه کردن و به ستوه آوردنِ مردم و خسته کردنِ آنها»؛ این موج را از سَر بگذراند. اخراجِ ۳ نفر از سَردسته هایِ بسیجِ دانشجویی و دادنِ دستورِ عقب نشینی از محاصرهٔ دانشگاهِ تهران نمونه هایِ بارز این استراژی هستند.
چگونه باید با این استراتژی روبرو شد؟
این استراتژی؛ «استراتژیِ ترس از شکست» و بر پایهٔ تحلیلِ از وضعیّتِ خودشان (احتمالاً ریزِشِ نیروهایِ پایِ کارِ حزبلبلی) و همچنین «تعهدِ آقای ناتانیاهو برایِ دفاع از جُنبش»؛ اتّخاذ شده است. زیرا نمیدانند که اگر با مردم به شدّت برخورد کنند؛ آیا «ریزپرنده» در آسمان ظاهر شود؟ و یا سربازانِ «ایرانی - اسرائیلی» به تجمّعاتِ اوباشانِ رژیم حمله کنند؟ ما نیز نمی دانیم؛ امّا می بینیم که اوباشانِ رژیم» به خود ریده اند و به «استراتژیِ عقب نشینی» روی آورده اند. لذا زمانی که «دُشمنِ شیعی» در حالِ عقب نشینی است؛ با ید به او حمله کرد و استراتژیِ رژیمِ شیعی را به چالش کشیده و آنرا از هم فرو پاشید؛ تا دُشمنِ شیعی مجبور شود به «میدان بازگردد» و یا بیش از این «عقب نشینی کُنَد».
اکنون زمانِ بسیار خوبی است که خانواده ها از فرزندانشان بخواهند تا پادگانها را تَرک کنند و اگر میتوانند؛ سلاح و مهمّات نیز با خود بیرون بیاورند.
یکی دیگر از راههایِ حمله به «استراتژیِ دُشمن»؛ حمله به «اوباشانِ عراقی» است که به نامِ «دانشجو» به ایران وارد شده اند.
یکی دیگر از راهها؛ کُشتار «آخوندها» بدونِ در نظر گرفتنِ هیچ مِعیاری است. زیرا این «انگلها» همگی بخشی از یک سیستم هستند.
یکی دیگر از راهها؛ کشتارِ اصلاح طلبان و خائنینِ «نهضت آزادی» در هر جِلدی که هستند. این اوباشان نیروهایِ «مدافعِ مردم» نیستند. بلکه «گُرگهایی» هستند که در لباسِ «میش» برای حفظِ رژیمِ کثیفِ شیعی تلاش میکنند.
آیا میگویید که تصمیم گرفته اید تا رژیمِ شیعی را سرنگون کنید؟
این مطلب را از کانالِ تلگرامیِ خودم در زیر می آورم که مربوط به «وظایفِ مِیدانی» است که بر اساسِ «ضرورت» تدوین شده اند:
(در جنبشهایِ گذشته به روشنی دیدید که بیمارستانها و درمانگاه ها؛ به محلّ شکار و به اسارت در آوردنِ مبارزانِ زَخمی تبدیل شده بودند. از این مُشکل حدّ اقلّ ۲ درس میتوان گرفت:
۱- تشکیلِ گروههای «امداد رسانیِ پزشکی»؛ برایِ درمانِ نیروهایِ مردمی. این گروهها باید فقط کارِ «درمانی» انجام دهند و از همان آغازِ تشکیلِ گروه؛ به جمع آوری ابزارها و داروهایِ موردِ نیاز بپردازند. این گروهها باید در تدارکِ محیطِ اَمنِ درمانی (درمانگاه هایِ خانگی) باشند.
۲- نیروهایِ مردمی باید تعدادِ تلفاتِ نیروهایِ رژیمِ شیعی را چنان بالا ببرند که همهٔ بیمارستانها و درمانگاهها از وجودِ آنها اشباع شده و قادر به ارائهٔ خدماتِ درمانی به زخمیهایِ نیروهایِ رژیم نباشند.
پزشکانی که در جنگِ ویتنام خدمت میکردند؛ به نامِ «قصّاب» شناخته می شدند. زیرا به خاطرِ کمبودِ دارو و محیطِ پاک؛ در بسیاری موارد؛ برایِ جلوگیری از «عفونتهایِ حادّ»؛ مجبوربودند تا دستها و پاها را قطع کنند.
اینگونه است که «ریزشهایِ واقعی» در صفوفِ اوباشانِ رژیمِ شیعی آغاز می شود. و گرنه اگر به «چرخِشِ زبان» باشد؛ بسیاری از این اوباشان؛ در حالِ تمرینِ «چرخیدن» هستند. دیروز از «توبره» می خوردند و با «چرخش زبان» میخواهند در آینده نیز از «آخور» بخورند.
۳- در مراحلِ بعدی؛ نیروهایِ مردمی باید «بیمارستانها» و درمانگاهها را تسخیر کنند.
اهدافِ مِیدانی سلسله ای در هم تنیده از اهداف هستند که رسیدن به آنها نیروهایِ رژیمِ شیعی را به شدّت تضعیف میکنند و کنار گذاشتنِ برخی از این اهداف به صورتِ «سلیقه ای» از «بانکِ اهداف»؛ جنبشِ براندازی را به موجودی «ناقص الخلقه» تبدیل میکند که نتیجهٔ آن شکستِ صد در صدی با تلفاتِ بالا خواهد بود. تشکیلِ گروههایی که در مجموع «گارد جاویدان» و یا با هر نامِ دیگری میتوانند تشکیل شوند؛ پاسخ به این پُرسش اصلی است که: «جنسِ نبرد با رژیمِ شیعی؛ از چه نوع است؟». پاسخِ من(کژدم) این است که این نبرد؛ «نبردِ زمینی و تَن به تَن» خواهد بود و «تظاهرات ها»؛ هم بستری برای این نبرد و نیز برایِ «گسترش و بالا بُردنِ سطحِ نبرد» است.
نیروهایِ رژیمِ شیعی محدود؛ امّا آموزش دیده و به تجهیزاتِ دفاعی و حفاظتی و تهاجمی مجهّز هستند. امّا به یاد داشته باشید که «هرچه به میدان می آورند»؛ قابلیّتِ «از دست دادن» را نیز دارد. در جُبشهایِ پیشین دیدید که نفربَرهایشان به دستِ مردم افتاد؛ برخی از سلاحهایشان نیز به دستِ مردم افتاد. امّا مردم «دستاوردهایشان را آتش زدند»؛ زیرا نمیدانستند که چه استفاده های میتوانند از آن «دست آوردها» بکنند؟ نیروهایِ رژیم را اسیر کرده و سپس به طورِ احمقانه ای آنها را رها کردند و عدّه ای نیز چه به صورتِ «نفوذی» و یا «خائنینِ اصلاح طلب»؛ شعار میدادند که «ما مثلِ آنها وحشی نیستیم؛ بگذارید بِرَود».
لذا دو هدفِ مِیدانی را میتوان بر این اساس تعریف نمود:
۱- هر نیرویی که رژیمِ شیعی برای سرکوبِ مردم به میدان می آوَرد؛ نباید بتواند؛ در فردا و یا چند ماهِ بعد از آن نیز دوباره به میدان بیایید و نه تنها از «منابعِ انسانیِ رژیم» حذف شود؛ بلکه به یک «دردِ سرِ بزرگ» برایِ رژیم تبدیل گردد.
زمانی که نیرویِ رژیم به اسارتِ مردم در می آید؛ مردم ۲ گزینه دارند:
الف: او را بکشند و به عجز و لابه اش توجّه نکنند.
ب: او را ناقص العضو کرده و رهایش کنند. ناقص العضو کردن به طوری که نتواند برایِ سرکوبِ مردم دوباره به میدان بیاید که به ۲ صورت میتواند انجام گیرد. ۱- کور کردن با چکاندنِ چند قطره وایتِکس در چشمها؛ تا به طورِ کامل تعطیل شود. ۲- خُرد کردنِ «هر ۳ بندِ انگشتهایِ شَست هر دو دست»؛ تا دیگر نتواند شوکِر و یا باتوم و یا سلاح بدست گیرد. زیرا بقیّهٔ کار به عهدهٔ اوباشانِ رژیم است که هر ۲ انگشتِ لِه شده را قطع کنند.
۲- تسلیحات و نفربرها و لباسهایِ ویژهٔ نیروهایِ سرکوب نباید شکسته و یا به آتش کشیده شوند. بلکه باید از آنها استفاده نمود.
به یاد داشته باشید که: «گاردِ جاویدان؛ ماست نیست؛ بلکه یک نیرویِ کُشتارگر است».)
اینرا برایِ آویختنِ مدالِ طلا بر گردنِ خود نمیگویم؛ امّا نخستین کسی بودم که در روزِ سوّم از آغازِ «جنبشِ دلار»؛ گفتم: این ماجرا بو می دهد و به سرعت نیز آن «بویِ گَند» را کشف کردم که همان «استراتژیِ عقب نشینیِِ ظاهری» برایِ «ذِلّه کردن و به ستوه آوردنِ مردم = خسته کردن» بنا شده است. اکنون دیگر همهٔ «تحلولگران» نیز همین را میگویند. امّا هیچ راهِ حلّی برایِ شکستنِ ستونِ فقراتِ این استراتژی؛ ارائه نمیدهند.
در شرایط کنونی؛ برخلافِ نظرِ «تحلولگران» که «کُشته شدنِ دیّوس فرزانه» را به عنوانِ «نقطهٔ عطف» در جهتِ فروپاشیِ رژیمِ شیعی میدانند؛(من چنین اعتقادی ندارم). پیشنهادِ من «کُشتنِ پزشکیان» است. این قرمساقِ «نهج الاُلاغه خوان» یکی از ستونهایِ استراتژیِ رژیم برایِ بقاء است. در رابطه با این پیشنهاد؛ دلایلِ دیگری نیز دارم که نمیخواهم بیان کُنم. امّا به شدّت به این نتیجه رسیده ام که کُشتنِ «پزشکیانِ دیّوس» از «اوجبِ واجبات» است و بسیار مهمتر از کُشتنِ «سوراخِ موشعلی فرزانه» و «قالیباف» و روسپی زاده «لاریجانی» است. زنده ماندنِ «پزشکیان» تبعاتِ بسیار زیادی در آینده خواهد داشت.
اگر نیروهایِ مردمی توانستند اینکار را بکنند؛ عالی است. اگر مردم نتوانند؛ آنهایی که در «اسرائیل» وعده داده اند که به جنبشِ مردم کمک خواهند کرد؛ باید این «سنگِ بزرگ» را که بسیار «کوچک نمایی» شده است را از سَرِ راهِ «جنبشِ مردمی» بردارند.
در دورهٔ «جنبشِ احمقهایِ سبزِ مذهبی» نیز نظرِ من بر کُشتنِ «موسوی و کرّوبی» بی شرف و «جنده نکاحی هایشان» متمرکز بود. که میتوانست یک نقطهٔ عطف در جنبش بوجود آوَرَد.
نقشِ کُشتنِ «پزشکیان» در شرایط کنونی؛ بسیار فراتر از کُشتنِ «موسوی و کرّوبی» در سالِ ۸۸ است. زیرا «موسوی و کرّوبی»؛ پروژهٔ رژیم نبودند. امّا انتصابِ «پزشکیان» یک پروژهٔ مهمّ برای رژیمِ شیعی است و اگر زنده بماند؛ تبعاتِ زیادی در آینده خواهد داشت.
نمونه ای از «ابزار سازی» و تولیدِ «لولهٔ پرنده»:
آیا در میانِ مبارزان؛ «لوله کِش» و «آهنگر» و «تراشکار» و کسانی که با تولیدِ موادّ انفجاری که در «چهارشنبه سوری» استفاده می شوند آشناییِ حرفه ای دارند؛پیدا می شوند؟ اگر پیدا پیدا می شوند؛ میتوانند؛ به سادگی «نارنجکهایِ دستی» بسازند.
وسایل لازم و روشِ تولید:
۱- لولهٔ «مانیسمان» با قُطر یک و نیم و یا ۲ اینچ که به قطعاتِ ۱۲ سانیمتری بریده شده و هر دو انتهایِ آن را با «حدیده» پیچ می اندازیم . سپس با ارّهٔ آهن بُری؛ به صورتِ «ضربدری» سطحِ خارجی آن قطعه لوله را به عُمقِ دو سوّم از «گوشتِ لوله» (ضخامت) می بُریم و سطحی «شطرنجی ایجاد می کنیم. سپس لوله هایِ آماده شده را بر رویِ آجر گذاشته و با «پِک» (Torch) که برایِ جوشکاری در لوله کشی استفاده می شود؛ لوله ها را تا حدّی داغ می کنیم که به رنگِ نارنجی در آید و در «روغنِ موتور» و یا «آب» که در یک حلبی ریخته ایم می اندازیم تا «آبدیده» و «سخت و شکننده» شود.
۲- برایِ هر نارنجک؛ ۲ دَرپوشِ «تو پیچ»(دارایِ پیچِ داخلی) لازم است که میتوان از هر فروشگاهِ لوازم لوله کشی خریداری کرد. در وسط دایرهٔ خارجیِ یکی از این درپوشها؛ با «مته»؛ سوراخی به قطرِ ۲ تا ۲ و نیم میلیمتر برای «فتیله» ایجاد میکنیم. و درپوشِ دیگر را با «تفلون» به یکی از سرهایِ لوله می بندیم. (درپوشِ سوراخ شده را نمی بندیم).
۳- برایِ مادّهٔ انفجار به «زرنیخ» که در نارنجکهایِ دستیِ چهارشنبه سوری استفاده می شود؛ نیاز داریم که در پایانِ کار باید با مراقبت به داخلِ لوله ریخته شود و نباید گذاشت که به رویِ پیچِ انتهایِ دیگر بریزد.
۴- حتماً با جرقّه زنهایی که در جشنهایِ تولّد استفاده می شوند آشنایی دارید. یک سیمِ که سطحِ خارجیِ آن با مادّ و یا موادّی آغشته شده است که میتوان از سیم جدا کرده و در داخلِ آب آنرا لِه نمود تا به صورتِ خمیر در آید. میتوانید به مقداری خیلی کم؛ «سریش» به آن خمیر اضافه نمود تا چسبندگی پیدا کند. این خمیر؛ در واقع؛ «خمیرِ فتیله» است.
۵- برایِ تولیدِ «فتیله»؛ به «نخِ لحاف دوزی» نیاز داریم که به صورتی دولایه در آورده و با خمیری که آماده کرده ایم آغشته می کنیم تا لایهٔ نسبتاً زخیمی بر رویِ آن بچسبد. سپس نخهایِ آغشته شده را با حرارتِ ملایمِ «سشوار» خشک میکنیم. سپس فتیله را به اندازه هایِ گوناگون می بُریم و آزمایش میکنیم و زمانِ تقریبیِ «سوختن فتیله» را بر اساسِ طولِ آن اندازه می گیریم.
مونتاژِ نارنجکِ دست ساز:
نخست طولِ «فتیله» را بنا بر محاسبهٔ زمانِ سوختن می بُریم. فرمولِ محاسبه به این قرار است:
۱- طولِ فتیله در داخلِ لوله باید حدّ اقل دو سوّم طولِ لوله باشد.
۲- قسمتِ خارجیِ فتیله باید بر اساسِ طول و سرعتِ سوختن اندازه گیری شود. به این معنی که اگر میخواهید لوله در ۱۵ ثانیه منفجر شود؛ بر اساسِ محاسبه در زمانِ آزمایش؛ میتوانید طولِ فتیلهٔ خارج از لوله را محاسبه کنید.
۳- فتیله را از سوراخِ تعبیه شده در درپوشِ دوّم می گذرانید و بنا بر محاسباتی که داشته اید؛ طولِ بیرونی آنرا اندازه گرفته و با اندکی «قیر» تثبیت میکنید تا اندازه ها در زمانِ پرتاب به هم نخورند.
۴- به اندازهٔ یک چهارمِ حجمِ لوله را با رعایتِ ایمنی و حوصله و دقّت با استفاده از «قیف» با «زرنیخ» پُر می کنیم. طوریکه «زرنیخ» رویِ دنده هایِ پیچ ریخته نشود.
۵- دورِ پیچِ لوله را با ۲ یا ۳ لایه نوارِ «تفلون»(مخصوصِ لوله کِشی) می پوشانید (مانندِ باند پیچی کردن).
۶- دَرپوشِ دوّم را که اکنون فتیله نیز دارد را؛ به آهستگی به سَرِ بازِ لوله می پیچانید و نیازی به فشارِ زیاد ندارید و همینقدر که چند دنده به دورِ لوله بپیچد کافی است.
شیوه هایِ کاربُرد:
۱- اگر میخواهید با دست پرتاب کنید؛ حدّ اکثر ۴۰ متر را در نظر بگیرید.
۲- اگر میخواهید از «فلاخن» استفاده کنید؛ بین ۸۰ تا ۱۰۰ متر را در نظر بگیرید.
این اندازه گیری ها را میتوانید با پرتابِ «تکّه سنگِ تقریباً هم وزن»؛ در پارک و یا خارج از شهر آزمایش کنید.
۳- گر لوله را طوری پرتاب کنید که بر بالایِ سرِ نیروهایِ دشمن و یا پیش از رسیدن به زمین (تقریباً ناحیهٔ کمرِ نیروهایِ دشمن) منفجر شود؛ تلفاتِ سنگینی بر نیروهایِ دشمن وارد خواهد نمود.
۴- هیچ لزومی ندارد که همهٔ نارنجگهایی که درست می کنید؛ حتماً دارایِ مادّهٔ انفجاری باشند. اگر از هر ۱۰ نارنجک ۵ تایِ آن واقعی و ۵ تایِ دیگر «فِیک» باشند. میتوانید «بازیِ رولِتِ روسی» برای نیروهایِ دشمن ترتیب دهید. یعنی زمانهایی بنا بر موقعیّت نارنجکهای «Fake» را پرتاب کنید و برخی وقتها نارنجکهایِ واقعی را.
۵- این نارنجکها را را از بالِ ساختمانها نیز میتواند بر ازدحامِ نیروهایِ دشمن پرتاب کنید.
بقیّه اَش به عهدهٔ شماست که چه خلّاقیّتهایی را در رابطه با استفاده از این وسیله اتّخاذ کنید.
این تصاویر را نیز ضمیمه میکنم تا مطلب ملموس شود.
پیروز و سرفراز باشید
به یاد داشته باشید که: «گاردِ جاویدان؛ ماست نیست؛ بلکه یک نیرویِ کُشتارگر است».
امروز با اظهاراتِ «ترامپ» در رابطه با «دفاع از مردمِ ایران»؛ یک نقطهٔ عطف ایجاد شد و «رهبریِ شاهزاده رضا پهلوی»؛ تثبیت گردید.
از امروز؛ مردمِ ایران بسیار اُمیدوارتر هستند و «جنبشِِ دلار» تغییرِ ماهیّت داده و به «جُنبشِ ملّی سرنگونی» تبدیل خواهد شد.
زمانی که از «دفاع» سخن میگوییم؛ در واقع به وجودِ «دشمن» اشاره میکنیم. سیستمهایِ اجتماعی هرگز نمیتوانند مانندِ «ساعتِ سوئیس» کار کنند. به همین خاطر است که فقط میتوان از تولیدِ «هارمونیِ پایدار» سخن گفت و هر آنچه که «هارمونیِ پایدار» را تهدید کند؛ «دشمن» نامیده می شود. «کمونیسم» و «اسلام» و «شیعه گری» و «پان ایرانیسم» و «پان تُرکیسم» و «پان کُردیسم» هم در عرصهٔ نظر و نیز در عرصهٔ مِیدانی؛ دُشمنانِ «دموکراسی» هستند. دارندگانِ چنین افکاری؛ همیشه دارایِ پرچمی خاص و شعارهایِ هیجان انگیز برایِ جلبِ نظرِ گروههایِ ویژه ای بوجود می آیند و خود را «نمایندهٔ خودخواندهٔ همهٔ مردم» می نامند و همیشه به تشکیلِ «حزب» روی می آورند و مخالفینِ خود را حتّی در میانِ کسانی که ادّعایِ داشتنِ آرزویِ خوشبختی برایِ آنها را دارند؛ با نامهای تحقیر آمیزی مانندِ «خود فروخته»؛ «مُشرِک»؛ یاد میکنند. احزاب سیاسی که اگر حتّی «پان» نباشند نیز از همین اُلگویِ رفتاری پیروی میکنند تا جامعه را تکّه پاره نموده و به «نفرت پراکنی» علیهِ دیگران بپردازند و در نهایت نیز به «فِرقه» تبدیل می شوند؛ از سویِ دیگر اگر رهبرانِ کلیدی و یا بخشی از یک حزبِ سیاسی؛ از طرفِ گروههایِ مالیِ داخلی و یا موجودیّتهایِ خارجی خریداری شوند؛ تمامی و یا بخشی از آن حزب و یا احزاب؛ تبدیل به «دلّال» (لابی) می شود و حتّی اگر نتواند تغییری اساسی به نفعِ آن موجودیّتها انجام دهد؛ امّا میتواند به «چوبِ لایِ چرخ» تبدیل شود. لذا «پارتی کراسی» نیز «دُشمنِ دموکراسی» است. به همین دلیل است که کشورهایِ «تک حزبی» و «چند حزبی» دارایِ یک اُلگویِ رفتاری مشابه هستند. گویی که مردم را به صورتِ دسته جمعی در یک «گاوداری» نگهداری کنند و یا اینکه آنها را در چند «گاوداری» نگهدارند و به آنها «علوفهٔ حزبی» بدهند. امّا «دموکراسی»؛ نوعی دیگر از «گاوداری» نیست؛ بلکه یک جامعهٔ «داینامیک»(Dynamic) است و «گاوداری» را بر نمی تابد.
فساد
در گفتارهایِ پیشین بخشی از «پروژهٔ مبارزه با فساد»(ارزِ دیجیتالِ ملّی؛ ملّی کردنِ همهٔ زمینها؛ پَس گرفتنِ رأی انتخاباتی) را مطرح کرده ام؛ امّا آیا «فساد» با این پروژه ها برایِ «حلّ این مُشکلات»؛ به آخرِ خطّ می رسد؟.... پاسخ این است که: «هرگز»...... زیرا «ذِهنِ تاریکِ مُفت خوری و زیاده طلبی»؛ هرگز از تلاش باز نمی ایستد و در فکرِ «ساختنِ راهها» و تدوینِ «استرتژی ها و تاکتیکهایِ رسیدن به هدفِ مُفت خواری» متمرکز است.
یکی از ترفندها که در رژیمِ کنونی (به صورتی بسیار شدید) و در حکومتِ محمّد رضا شاه پهلوی (به صورتی کمتر از رژیمِ شیعی) رایج بود و هست؛ مسئلهٔ «رانت خواری» است که در دورانِ محمّد رضا شاه؛ به «پارتی بازی» مشهور بود.یکی از مواردِ گسترده و عمیقِ «فساد» بوده و هست.
در آیندهٔ «ایرانِ نوین»؛ «ذهنهایِ تبهکار» از فعّالیت باز نخواهند ایستاد و «مُعاملاتِ تهاتری»(Bartering) میتوانند جایگزینِ «سایه» به جایِ «رشوه خواری و رشوه دادنِ علنی و زیرِ میزیِ نقدی» شوند. به عنوانِ مثال؛ افرادِ ثروتمندی که دارایِ «فرزندانِ کودَن» هستند که بدونِ «ثروتِ پدری» به دردِ «لایِ جِرز» نیز نمیخورند؛ تلاش خواهند کرد که آموزگارانِ خائنی را پیدا کنند که نمراتِ امتحانی آنها را بسیار بالاتر نشان دهند و به جایِ رشوهٔ مستقیم؛ به آنها «شغلهایِ صوری» و حقوقِ ماهانهٔ قانونی پیشنهاد کنند و یا برایشان سفرهایِ خارجیِ تفریحی تحتِ پوششِ «شرکت در سمینارها» با هزینهٔ شرکت و یا شرکتهایِ خود را پیشنهاد کنند. یا خودروِ مجّانی که برایِ شرکت خود خریده و ثبت کرده اند را در اختیارِ اشخاصِ گوناگون در «اِزایِ خدماتِ ویژه» قرار دهند. اگر ذِهنتان را به کار بیندازید؛ میتوانید ۱۰۰ ها نوع از این تاکتیها را حدس بزنید. لذا یکی از وظایف نهادهایِ مدنی؛ کشف شیوه هاي گسترش فساد و تدوینِ قوانین برایِ جلوگیری خواهد بود.
مردم کُردستان باید از خودشان بپرسند که آیا خود را «ایرانی» می دانند؟ یا اینکه خود را فقط «کُرد» می دانند؟ آیا یادشان رفته است که «نیروهایِ بارزانی» که در زمانِ محمّد رضا شاه پهلوی؛ به ایران پناهنده شدند و «کُردهایِ ایرانی» نه تنها به آنها پناه دادند؛ بلکه مانندِ یک «میهمانِ عزیز» با آنها رفتار کردند. آیا پاسخِ همین «نیروهایِ بارزانی» را که دست در دستِ سپاه پاسداران و بسیج که به «جامانه سورها» مشهور شدند را در برابرِ آن «میهمان نوازی ها» را دیدید؟ آیا درس گرفتید؟ آیا به یاد می آورید که «نیروهایِ طالبانی»؛ در هر جایی که کومه له و یا دموکرات با مشکلی برخورد میکردند؛ به آنها کمک می کردند و به نامِ «هِئز پُشتیبان» مشهور بودند؛ پس از سرکوبِ کاملِ احزابِ کُردستان توسّط رژیمِ شیعی و بَرگشتنِ ورق پس از سقوطِ صدّام؛ همین نیروهایِ طالبانی؛ به آغوشِ رژیمِ شیعی پناه آوردند؟ و وظیفهٔ اصلی شان «کنترل احزابِ کُردستانِ ایران» است؟
چند «عشیرهٔ کُردی» را در درونِ همین کُردستانِ ایران می شناسید که در حالِ همکاری با رژیمِ شیعی هستند؟ آیا این عشایر و قبایل و دار و دسته ها همچنان هستند؟ یا از بین رفته اند؟ اگر هنوز هم هستند؛ مطمئن باشید که در فردایِ پس از سرنگونِ رژیمِ شیعی نیز وجود خواهند داشت و با «حکومتِ وقت» همکاری خواهند کرد و باز هم این «سَرِ شما» است که «بی کلاه» خواهد ماند. اگر این احزابی که در کُردستان هستند؛ بخواهند ماجراهایِ پس از سرنگونیِ حکومتِ محمّد رضا شاه را دوباره تکرار کرده و چند شهر و روستا را تسخیر کنند؛ داستان به همان شیوه ای پایان خواهد یافت که در سالِ ۶۳ پایان یافت و آنچه که برایِ «مردم کُردستانِ ایران» خواهد ماند؛ مجموعه ای از سالها رنج و بدبختی خواهد بود. این احزابِ کُردستان؛ در طیّ آن چند سالی که ظاهراً در کُردستان حکومت می کردند؛ هیچ حرکتِ مُثبتی که در زندگیِ مردم تأثیری حدّاقل «رفاهی» داشته باشد نکردند. پس از سرکوبهایِ شدیدِ رژیم نیز؛ همین احزاب به «جنگِ داخلی» روی آوردند و چه بسا فرزندانِ شما که در جنگِ داخلی میانِ «کومه له» و «حزب دموکرات» کشته و زخمی شدند؛ بسیار بیشتر از آنهایی بودند که به دستِ رژیمِ شیعی کُشته شدند.
آیا هنوز هم فکر میکنید که این دار و دسته هایی که خود را «پیشمرگ» میخوانند؛ «پیشمرگانِ کُردستان» هستند؟ یا اینکه «میلیشیاهایِ حزبی» هستند؟ گویی که به شکلِ دیگری همان «گروههایِ مسلّحِ خانهای قدیمی» هستند؟ اگر اینگونه که میگویم نیست؛ چرا در عراق همچنان؛ احزابِ ظاهراً سیاسی؛ توسّط «خانواده ها» اداره و رهبری میشوند؟ البتّه این دَردِ بی درمان را در لُبنان نیز میبینید؛ در میانِ شیعیانِ عراق نیز می بینید که رنگِ «قبیله ای عشیره ای» دارند. در سودان و اوگاندا و رواندا نیز میبینید.
من(کژدم) به خاطرِ این تجربیّات و تجربیّاتی که در آمریکا و اروپا می بینم؛ با «حزب بازی» به شدّت مخالفم. «حزب یعنی: یک عدّه رهبرانِ خودخوانده»(چیزی شبیهِ آخوند و مُفتی ها) که با دادنِ وعده و وعیدهایِ دروغین؛ مردم را فریب می دهند و در نهایت نیز کاری انجام نمی دهند و زمانی نیز که مردم را فریب داده و رأی آنها را در انتخاباتِ ظاهراً دموکراتیک بدست می آورند؛ نخستین دلیلی که برایِ «نا کار آمدیِ خود» می تراشند این است که مَثلاً : «جو بایدن چنان خرابکاری کرده است که نمی توان دُرستش کرد». اگر در دورهٔ بعد مردم به «دموکراتها» رأی بدهند؛ آنها نیز همین جمله را تکرار خواهند نمود.
آیا ماجرایِ «جمهوریِ قره باغ» را شنیده اید؟ در دوره ای که روسها با دولتِ ارمنستان رابطهٔ خوبی داشتند و جمهوري آذربایجان ضعیف بود؛ عدّه ای در چند روستا و «قصبه» اعلامِ «جمهوریِ اَرمنی» کردند. سالهای سال نیز کسی به وجودِ آنها اهمیّتی نمی داد. امّا پس از اینکه رابطهٔ روسیه و ارمنستان از «دوستی» به سویِ «تَنِش» کشیده شد؛ «جمهوری قره باغ» نیز در طیّ چند روز از میان رفت و «قره باغ» تبدیل به «غزّه» شد و مردم از آنجا فرار کردند؛ زیرا «جمهوری» تبدیل به «کُشتارگاه» شد. آیا اکنون حتّی یک خبرِ کوتاه در رابطه با آن منطقه را در جایی می بینید؟ هرگز.... زیرا به «دیارِ فراموشی رفته اند» گویی که یک لیوان شیر بوده است که خورده شد. آیا چنین سرنوشتی میخواهید؟ من(کژدم) برایِ هیچ یک از اقوامِ ایرانی؛ چنین چیزی را نمیخواهم و حتّی نمیخواهم که دربارهٔ این رنجها فکر کنم. بلکه میخواهم که این رنجها «پایان» یابند.
من(کژدم) به «گذار از قُومیّت» و «احزاب» برایِ ساختنِ یک «ملّتِ یک پارچهٔ هَمدِل» معتقدم و شالوده هایِ این اندیشه را در نوشتارهایِ «چگونه ایرانی میخواهید بسازید؟» توضیح داده وهمچنان این سلسله مقالات ادامه دارند.
در نوشتارِ پیشین؛ اندکی به «خاستگاه ها» پرداختم. تا تصویری کُلّی ارائه کنم. امّا به «آزادیهایِ مِیدانی» نیز اشاره کردم. در این نوشتار هَر آنچه میگویم؛ فقط «آزادیهایِ مِیدانی» و دلایلِ مِیدانی برای این «آزادیها» هستند.
آزادیِ کاملِ مطبوعات
زمانی که از آزادیِ مطبوعات سُخن میگوییم؛ ذِهنها را به سویِ «ورق پاره ها»(روزنامه ها و مجلّه ها و .... کاغذی) سوق می دهد.
آیا در دورانِ کنونی این «وَرق پاره ها»؛ خوانده می شوند؟ تیراژشان چقدر است؟ چه تعداد کسانی می توانند آنها را «بِخَرَند» و «بِخوانند»؟ تعدادِ «جمعیّتِ ایران» چقدر است؟ آیا تناسبی میانِ تعدادِ این «کاغذ پاره ها» و «جمعیّت» و «سوادِ خواندن و نوشتن» و بویژه «فهمیدن» و «تیراژِ انتشار» وجود دارد؟ اگر وجود دارد؛ چقدر است؟؟؟
اگر خوب نگاه کنید؛ تعدادِ این «ورق پاره ها» بر اساسِ «تعدادِ جمعیّت و سواد» مانندِ «سوزن در کاهدان» است. حالا بیا و «سوزن» را پیدا کُن و «پارگی ها» را بِدوز!!!
امّا جایِ این ورق پاره ها را «مطبوعاتِ تصویری و صوتی» گرفته اند؛ که در «یوتیوب» و «اینستا گرام» و «تلِگرام» و ...... مانندِ پِشگِل ریخته اند و معلوم نیست که «فُلانِ چه کسی» در «بَهمانِ چه کَسی» فرورفته است و اساساً چه میخواهد و به چه دلیلی «فرو رفته اَند؟».
لذا «آزادیِ مطبوعات» در دُنیایِ کنونی؛ باید «شکل و مُحتوایِ دیگری» داشته باشد. باید بتواند «چه بی سواد و چه باسواد» را به زبانی ساده مُتوجّهِ مسائل اساسی بِکُنَد. به همین دلیل؛ ما باید در فکرِ تولیدِ «مطبوعاتِ حرفه ای تَری» باشیم. حرفه ای که در آن نتوان «دروغ فروشی» کرد و در مواردی به نامِ آزادی مطبوعات؛ از آن بوقی برایِ «لجن پراکنی و اتّهامهای دروغین» استفاده نمود. مطبوعات باید متعهّد به افزایِشِ «دانشِ عمومی» باشند. در دنیایِ کنونیِ آزادیِ مطبوعات در کشورهایِ غربی؛ «خبرنگاریِ تحقیقی» به نامی «شرافتمندانه» تبدیل شده است که در بسیاری موارد؛ «رازهایِ پنهان» را آشکار می کُند؛ امّا تلاشهایِ قدرتمندان و بازیهایِ حکومتی بوسیلهٔ «حقوقدانهایِ مُزدور»(سیستم قضاییِ فاسد) نتایج این تحقیقات را با تراشیدنِ «دلایلِ مزخرف» امّا با پشتوانهٔ «قدرتِ حکومتی و قضایی»؛ پایمال می کنند. پروندهٔ «پاناما» یکی از نمونه هایِ بارزِ آن در دَهَهٔ اخیر است و «محرمانه» اعلام کردنِ «پروندهٔ اِپستین» که باید به عنوانِ یک «پروندهٔ جنایی» موردِ برخوردِ قضایی قرار می گرفت؛ نمونه ای زنده است. مشکلِ دیگری که در حاکمیّتهایِ «پارتی کراتیک» به روشنی دیده می شود؛ «استفادهٔ ابزاری» از این نوع پرونده ها؛ بر علیهّ «رقیبانِ سیاسی» است.
پروندهٔ «اِپستین» شباهتِ محتواییِ عمیقی با فیلمِ سینمایی «Eyes Wide Shut» دارد. آزادیِ مطبوعات نیز به آزادیِ «بوقهایِ حزبی» تنزّل یافته است.
در ایرانِ آینده؛ «خبرنگاریِ تحقیقی» و سایرِ انواعِ «خبرنگاری» را باید «چشمها و گوشهایِ مردم ایران» به حساب آورد که باید کاملاً آزاد باشند تا به همه جا «سَرَک بکشند» و در کنارِ آن؛ تخلّفاتِ مطبوعاتی را باید «خیانتِ آشکار» تلَقّی نمود.
با تبدیل کردنِ «پولِ ملّی فیزیکی» به «پولِ دیجیتالِ ملّی» میتوان جلو بسیاریِ از فسادها را گرفت؛ امّا نه همهٔ آنها را. رشوه دادنها میتوانند به صورتِ «استخدامهایِ رانتی» در ازایِ «خدمات» و یا اَشکالِ دیگری نیز ظهور کنند و «خبرنگاریِ تحقیقاتی» میتواند اینگونه راههایِ فرعیِ فساد را نیز تا جایِ ممکن سدّ کند.
آزادی نهادهایِ مَدنی
نهادهایِ مَدنی؛ گروههایِ «مردم نهاد» که بنا بر سلیقه هایِ گوناگونِ در میانِ مردم شکل میگیرند. برخی از این نهادها «نهادهای صِنفی» و برخی نهادهایِ «ضدّ تبعیض» ؛ «پشتیبانی از محیط زیست»؛؛ «پشتیبانی از زندگی حیوانات»؛ «تولیدِ اندیشه هایِ سیاسی و اقتصادی»؛ «نهادهایِ ضدّ فساد» و..... که تلاششان برای ارتقأء «استانداردهایِ زندگی بهتر» متمرکز است.
آزادیِ اینگونه نهادها نه تنها باید در قانونِ اساسی تضمین شود؛ بلکه «یافته هایِ این نهادها» باید به اطّلاعِ عمومی برسد.
حکومتِ دموکراتیک باید به همهٔ این نهادها «تریبون» بدهد. تریبونها در دنیایِ کنونی باید «تریبونهایِ شنیداری و دیداری» باشند (کانالهایِ رادیویی و تلویزیونی). گردهمایی این نهادها از قبیلِ «سمینارها و کنفرانسها» چه در سطح اُستانی و چه در عرصهٔ ملّی؛ باید موردِ توجّه حکومتِ دموکراتیک باشد و نظرات و بیانیّه هایِ این نهادها باید در مجالِس نمایندگان موردِ توجّه قرار گیرد.
در کنارِ آزادیهای مَدنی؛ باید آزادیِ تشکیلِ «احزابِ سیاسی»؛ «احزابِ فرقه گرایِ قومی»؛ «احزابِ دین پایه» و هر تشکّلی که بخواهد از نهادهای مَدنی برایِ «تعمیقِ تفرقه» استفاده نماید؛ باید کاملاً «ممنوع» و «سرکوب» شوند. یک جامعهٔ دموکراتیک نمیتواند به «فاشیستها؛ «نژاد پرستها» «قوم گراها» (انواعِ پان ها) به بهانهٔ «آزادی بیان و تشکّل»؛ اجازهٔ حضور بدهد.
گفته می شود که در کشورهایِ غَربی؛ نهادهایِ مَدنی بسیار قدرتمند هستند. این یک دروغِ بزرگ است. زیرا نهادهای مَدنی توسّط «احزاب»؛ مصادره و در واقع به «شاخه هایِ حزبی» تبدیل شده اند و از «رانت خواری» در سطحِ کلان تغذیه می کنند و بخشی از کارشان؛ «جمع آوری و فروشِ رأی» به احزاب است. «نهادهایِ مدنی» را نمیتوان خرید؛ امّا «رهبرانِ احزاب» را میتوان خرید.
اصلِ «پَس گرفتنِ رأی» و «خبرنگاریِ تحقیقی»؛ تضمین کنندهٔ «تداوم سلامتی و پُشتکارِ نهادهایِ مَدنی» است.
همهٔ «نهادهایِ دینیِ موجود» باید منحلّ شده و نباید اجازهٔ «تشکّل دوباره» به آنها داده شود. زیرا تلاشِ همهٔ «ادیان»؛ بر تولید «جذامِ فکری» استوار است و نه رُشدِ استانداردهایِ زندگی و رفاهِ عمومی. رهبرانِ اینگونه تشکّلها؛ به جای «خدا» حرف میزنند و اگر «خدا چنین می فرماید» را از سخنانِ آنها حذف کنید؛ خواهید دید که «مُشتی مزخرفات» به جای می ماند. اگر «الله چنین فرمود» را از «قرآنِ کَژیم» حذف کنید؛ به یک کتابِ «یاوه و مسخره» تبدیل می شود. یکبار امتحان کنید تا به چشمِ خودتان ببینید.
آزادیِ «داشتنِ دین» و «بی دینی» و «ضدّ دینی»
داشتنِ «دین» تنها و تنها به خاطرِ انتقالِ آن از طرفِ پدران و مادران؛ از طریقِ «هیپنوتیزمِ مداوم» است. به همین خاطر است که «یهودی زاده»؛ «یهودی» و «مسلمان زاده»؛ «مسلمان» و «شیعه زاده»؛ «شیعه» و الی آخر........ می شود.
امّا «بی دینی» و «ضد دین بودن»؛ نشانهٔ «گزینش و تفکّر» است. با این وصف نمیتوان «آزادیِ داشتنِ دین» و یا «اندیشه هایِ ماورایی» در حدّ «فَردی» را سَلب کرد. امّا «تظاهراتِ و نمایشهایِ دینی» به شرطی آزاد است که به موازاتِ آن «تظاهرات و نمایشهایِ ضدّ دینی» نیز آزاد باشد. به این معنی که اگر «شیعیان» بخواهند «عاشورا تاسوعا» راه بیندازند؛ «ضدّ دینها» نیز به «جشن و پایکوبی» و فحّاشی به «حسینِ شجاع»؛ در پیاده روها و یا آنسویِ خیابان بپردازند و اگر «شیعه ها» نتوانند تحمّل کنند و به «ضدّ دینها» حمله کنند؛ باید به شدّت سرکوب شوند و یاد بگیرند که آنها همانقدر آزاد هستند که دیگران آزاد هستند.
اردوگاههایِ کار و کار آموزی به جایِ «زندان»
«زندانی کردن»؛ نوعی «زنده به گور کردن» است که نه تنها هیچ مشکلی در هیچ کشوری را حلّ نکرده است و یک تجربهٔ تاریخیِ کاملاً شکست خورده می باشد؛ باید از قوانینِ ایران حذف شود. زیرا «زندانی کردن»؛هزینه هایِ زیادی را برای «نگهداریِ زنده به گورها» که از «ثروتِ ملّی» تأمین می شوند را بر کُلِ جامعه تحمیل میکند. این هزینه ها میتوانند در بسیاری از مواردِ دیگرِ نیازهایِ ضروریِ اجتماعی صرف شوند.
امّا «اردوگاههایِ کار» و «اردوگاههایِ کار آموزی»؛ نه تنها میتواند به تأمینِ هزینهٔ زندگیِ بزهکاران در اردوگاهها و همچنین به تأمینِ هزینه هایِ زندگی خانواده هایشان کمکِ مؤثری باشد؛ بلکه «فرهنگِ کار برایِ تأمین زندگی» را در میانِ بزهکاران گُسترش دهد و پس از آزاد شدن نیز میتوانندِ در حوزهٔ حرفه ای که یاد گرفته اند؛ در بازارِ کار جذب شوند.
برای ورود به این مبحث؛ بهتر دیدم که از آنچه که دربحثهای فلسفی با عنوانِ «جبر و اختیار» از آن یاد می شود آغاز کُنم؛ البتّه نَه به صورتِ «نشخوارِ فلسفی که هزاران بار جویده شده اند»؛ بلکه «جبر و اختیارِ مِیدانی و ملموس» که در تمامیِ عرصه هایِ زندگیِ میتوان آنرا مشاهده نمود. «گسترهٔ جبر»؛ «گسترهٔ اختیار» را محدود می کند و بالعکس؛ هرچه دایرهٔ «جبر» کمتر میشود؛ به «گسترهٔ اختیار» افزوده می گردد. «گسترهٔ اختیار» آن چیزی است که به آن «آزادی» میگوییم.
جبرهای طبیعی
هیچکس «پدر و مادرِ طبیعی» خود را انتخاب نمی کُند. هیچکس درجهٔ هوشِ خود را انتخاب نمی کُند. هیچکس «ایمنی و یا نا-ایمنیِ طبیعی» در برابرِ بیماریها را انتخاب نمی کند. هیچکس بیماریهایِ ارثیِ طبیعی را انتخاب نمی کُند. هیچکس؛ رنگِ پوست و رنگِ مو و چشم و ظاهرِ فیزیکیِ خود را انتخاب نمی کُند. حتّی اگر با دستکاری در DNA و ژنها؛ بتوان تغییراتی ایجاد نمود؛ بازهم شخصی که محصولِ این تغییرات است؛ در «انتخابِ آنها» نقشِ تصمیم گیرنده ندارد و فقط یک «محصول» است. «جبرهایِ مَنفیِ و مُثبتِ طبیعی» در تولیدِ مثل را میتوان با کمکِ تکنولوژی و «ازدواجِ آگاهانه» کنترل نموده و بهبود بخشید. لذا می بینید که در طولِ تاریخ؛ گونهٔ انسانی توانسته است بخشهایی از «جبرهایِ طبیعی» را «هَک» کرده و در رسیدن به محصولاتِ «آرزویی» و یا حتّی تولیدِ «محصولاتی نوین» از طریقِ «هَک» کردن استفاده نمایند که نتیجهٔ آنرا در محصولاتِ «حیوانی»؛ «گیاهی» و «مایکرو اُرگانیسم ها» «فلزّات» و ..... را شاهد هستیم.
جبرهایِ اجتماعی
جبرهای اجتماعی همگی ساختهٔ «گونهٔ انسانی» و «قردادی» هستند. یعنی «مصنوعی» بوده و اصالت ندارند. این جبرها در چند حوزه فعّال بوده و «هم پوشانی» دارند و تلاشِ حاکمان و یا «طرّاحانِ حاکمیّت» بر این است که «تار و پودی» از این جبرها ببافند که آنرا «سیستمِ اجتماعی» می نامیم و چون «قراردادی» هستند میتوان در تعریفِ همهٔ آنها دستکاری نموده و سیستمِ «ظاهراً نوین» و یا «نوین» را تولید نمود. امّا هیچ تضمینی وجود ندارد که با «بازتعریفها» محصولِ نهایی به «اختیاراتِ بیشتر» به نفعِ «عمومِ مردم» بینجامد. دایرهٔ اختیارهای اجتماعی (دموکراسی) زمانی گسترده می شود که دایرهٔ جبرهای کنونی حذف شوند و گرنه با حفظِ بخشی از این جبرها و پیشنهادِ سیستمی آمیخته با «جبرهایِ کُهن» فقط و فقط «اصلاحات» است و پس از مدّتی تاریخِ مصرفشان خواهد گذشت. لذا من(کژدم) «انقلاب» را پیشنهاد می کُنم. مارکسیسم نیز «انقلاب» را پیشنهاد می کرد. امّا پیشنهادَش این بود که «سرمایه داریِ دولتی» (مالکیّتِ دولتی) را جانشینِِ «سرمایه داریِ فَردی» کُند که در واقع «حزبِ کمونیست» را به عنوانِ «تنها سرمایه دارِ بی رقیب» حاکم سازد. «بی رِقابَتی» یعنی «مرگِ پیشرفت». «پاپیولیسم» یعنی «سرمایه داری» با اِعمالِ «حقوقِ هَمسانِ شهروندی»(حقوقِ یکسان فقط یک افسانه است.) و از میان برداشتنِ «شهروندیِ درجه ۱ و۲و۳ و ... اجباری».
جبرهای موجودِ کنونی عبارتند از:
۱- جبرهایِ فرهنگی.
۲- جبرهایِ اقتصادی.
۳- جبرهایِ سیاسی.
۴- جبرهایِ قضایی.
جبرهایِ فرهنگی:
جبرهایِ فرهنگی را «جایگاهِ تولّدتان» از قبیلِ «خانواده»؛ «طایفه»؛ «دینِ خانوادگی»؛ «دینِ حاکم»؛ «باورهایِ طایفه ای» و امثالهم به عنوانِ «هویّت» به «نوزادان و کودکان» تحمیل میکنند و با تکرارِ «هیپنوتیک»؛ شما را به این باور می رسانند که «شما»(منظوررم شُمایِ نوعی است) دارایِ هویّتِ خاصّی هستید که نباید به آن «خیانت کنید». این جبرها شما را از «هم میهنانِ شما» نه تنها جدا می سازند؛ بلکه در مقابلِ یکدیگر قرار می دهند. این همان زمینهٔ کثیفی است که همیشه یکی از ابزارهایِ اصلیِ حاکمانِ کثیف برایِ اجرایی کردنِ «تفرقه بینداز و حکومت کُن» بوده است.
بیرون آمدن از این «تارِ عنکبوتِ فرهنگی» بسیار سخت است. زیرا گروههایِ دیگر نیز بر این طبل میکوبند و تاریحچه ای «خون آلود» از این «خرافه» حمایت می کُند.
برون رفت از این «جَبرِ خُرافیِ فرهنگی»؛ یکی از مسائلی است که باید با آن در عرصهٔ «مِیدانی» مبارزه نمود و تنها راه برایِ پیروزی در این مبارزه؛ مبارزه با «احزاب و گروههایِ فرقه ای» است که در ظاهر به نامِ «مبارزه برایِ حقوقِ مردم»؛ امّا در باطن برایِ «منافعِ رهبرانِ فرقه و حزب» کار میکنند. «مارکسیستها» این فرقه ها را با نامهایِ «اِتنیکها؛ مظلومینِ تاریخ؛ خلقها» مُزیّن می سازند تا از مردم «استفادهٔ ابزاری» کنند و عدّه ای رهبرانِ خود خوانده بر مردم حاکم شده و جامعه ای فاسد و مُبتنی بر «رانت خواری» تشکیل دهند و توسّط همان «رانت خواران» مردم را با «تکفیرهایی از نوعِ کمونیستی» سرکوب کنند. به تاریخچهٔ «احزابِ کمونیست» نگاهی بیندازید تا «کُشتارها» و «تصفیه های خشونت بار و خونین» را ببینید. به همین رژیمِ شیعیِ حاکم نگاه کنید تا همین کثافتکاریها را ببینید.
برایِ مبارزه با این جریانات؛ باید فِرقه ها و طیفه ها و عشیره ها و احزاب را دُور زد و با «مردم» رابطهٔ مستقیمِ سیاسی - اقتصادی - فرهنگی ایجاد نمود و به آنها در عمل نشان داد که همهٔ شان دارایِ حقوقِ اجتماعی و سیاسیِ «همسان» هستند.
باید «نهادهایِ مَدنی» در تمامیِ عرصه ها را تقویت کرده و به میدان آورد؛ تا مسائل گوناگون در عرصه هایِ «اُستانی» و «ملّی» به گفتمانِ روزِ مردم تبدیل شوند و مردم بدانند و بفهمند که اکنون قدرت در دست آنها است. اینگونه است که جامعهٔ ایران رُشد خواهد نمود. زیرا این مردم هستند که همیشه باید «بهترین تصمیمها را برای خود و آیندگان بگیرند» و دست از تقلیدهایِ کورکورانه از «فرمایشاتِ دینی و سیاسی و حزبی» بشویند.
جبرهایِ اقتصادی
در ایران هر ساله هزاران کودک؛ به خاطرِ فقرِ خانوادگی که به اِرث بُرده اند؛ از صحنهٔ «رُشد و شکوفایی» خارج شده و به «کودکانِ کار» تبدیل می شوند و چه بسا در میانِ آنها استعدادهایی بی نظیر وجود دارند که هرگز شکوفه نمی کنند و به گُل نمی نشینند و میوه نمی دهند و در فقر؛ زنده زنده می پوسند.
حدودِ ۶۰٪ از درآمدِ خانواده هایِ «اجاره نشین» را «اجاره بها» می بلعَد. مردم ایران هم در شرایطِ کنونیِ حاکمیّتِ «تشیّع شنیعه» و نیز در باغِ بهشتی که به نامِ «دموکراسی» توسّط عدّه ای به مردم فروخته می شود (چه به صورتِ پادشاهی و یا جمهوری)؛ به صورتِ «شهروندانِ درجه یک و درجه دو و درجه سه و ....» زندگی خواهند کرد.
پُرسش این است که اگر قرار است که آینده نیز ادامهٔ امروز باشد؛ چرا باید انقلاب کرد؟
چگونه میتوان این اندیشهٔ جنایتکارانه را پذیرفت که بخشی از ایرانیان؛ «سرپناه» داشته باشند و بخشی دیگر «بی سرپناه» بمانند؟
این چه نوعی از تعریفِ «حقوقِ شهروندی» است؟
اینگونه تعریفها؛ یادگارِ «گذشتگان» هستند و تاریخِ دورانِ آنها همچنان در دسترس است و میتوان مطالعه کرد و گفت: «دیگر بَس است».
با وارد شدنِ مستقیمِ «نهادهایِ مدنی» به عرصهٔ سیاست و اقتصاد و ساختار سازیِ اجتماعی؛ میتوان دَرکی درست از نقشِِ مثبتِ «سرمایه داری» و ایجادِ محدودیّتهایی که از تولّدِ «اولیگارشی» جلو گیری کرده و ساز وکار هایِ تصمیم گیریهایِ کلان را از دستِ این موجودات خارج نمود را در زندگیِ روزمرّه آموخت. «نهادهایِ مدنی» در صورتِ آزاد شدن؛ خواهند توانست در عرصه هایِ اُستانی و مِلّی؛ با ایجادِ اتّحادیّه ها در سطحِ ملّی نمایندگانِ بی واسطهٔ خود را به قوایِ سه گانه بفرستند.
یکی از «جبرهایِ اقتصادی» که هیچکس به جُز «لَقلَقه هایِ روشنفکرانهٔ دروغین» به آن اشاره نمی کنند؛ «جبرهایِ اقتصادیِ آینده» است که با رُشدِ سرسام آورِ تکنولوژی و به بیرون رانده شدنِ مردم از چرخهٔ تولید خواهد انجامید می باشد.
آیا باید جلو رُشدِ تکنولوژی را گرفت؟ یا اینکه باید به فکرِ ساختنِ «جامعه ای بسیار کارآمد» بود که رُشدِ تکنولوژی به وجودِ آنها نیازمند خواهد بود؟
این مُشکلات و راهکارها را نمی توان با «فرمانِ ملوکانه» و یا «دستورها و وعده هایِ انتخاباتیِ احزاب» حلّ نمود.
اینگونه است که جامعه؛ با وارد شدن در عرصه هایِ گوناگون؛ «غربالگری در دورانِ جنینی» و «تَک فرزندی» را خواهد پذیرفت.
جبرهایِ سیاسی
جبرهایِ سیاسی در صورتِ پناه بُردن به «پارتی کراسی» که به نامِ «دموکراسی» فروخته می شوند؛ همچنان ادامه خواهند یافت و چرخهٔ «تقصیر این حزب و یا آن حزب بود» نیز به صورتِ «چرخهٔ بی انتها» خواهند ماند. «بِگم... بِگم»هایِ «شمپانزه نژادی» همچنان به عنوانِ بازیگرِ اصلی برایِ فریبِ مردم بکار بُرده خواهند شد. این بازی را در ایران حدّاقل ۴۷ سال است که تجربه می کنید. «تقصیرِ این بود و آن بود» امّا «تقصیرِ هیچکس نبود» و نتیجه اَش «ویرانی هایِ مستمرّ» بود.
این جبرهایِ سیاسی باید محو شوند و تنها راهِ آن وارد شدنِ «مستقیمِ مردم» به عرصه است.
جبرهایِ قضایی
زایِشِ «جبرهایِ قضایی» با تعریفِ «گناهان» و «انتقام از گناهکاران» آغاز می شود. هر چقدر که «دایرهٔ گناهان» را بزرگ بگیرید؛ تعدادِ گناهکاران و «مجازات»(انتقام) بیشتر می شود و هرچقدر که این دایره را «کوچک» بگیرید؛ تعدادِ گناهکاران و «مجازات» کوچکتر می شود. امّا هیچ یک از این تجارب در طولِ تاریخ؛ منجر به «پاک شدنِ جوامع» از بُحرانِ «بِزهکاری» نشده است.
نظرِ شخصیِ من(کژدم) این است که همهٔ زندانها باید برچیده شوند و جایِ زندانها را با پنج راهِ حلّ میتوان بر اساسِ اهمیّتِ و خطراتِ اجتماعیِ «بزهکاری» پُر نمود:
۱- بازداشتگاههایِ موقّت برای تشخیضِ جُرم و یا تبرئهٔ متّهمین.
۲- آموزشگاهها برایِ آموزشِ حرفه های گوناگون.
۳- اردوگاههایِ کار.
۴- حذفِ فیزیکی.
۵- هیچگونه زندانیِ سیاسی و یا «عقیدتیِ فردی» نباید داشته باشیم.
نظرِ «کژدم» فقط «یک نظر» است و همهٔ تصمیم گیریها باید به «نهادهایِ مردمی» و حکومتِ برآمده از دِلِ نهادهایِ مردمی سپرده شوند تا مردم به صورتِ مستقیم در رابطه با «تعریفِ بِزِه» و عواقبِ آن تصمیم بگیرند و در ساختنِ سیستمِ قضایی دخالتِ مستقیم داشته باشند.
انتخابِ خاتمیِ بی شرف؛ برای براه انداختنِ «گفتگویِ تمدّنها» و براه انداختنِ چند «کاغذ پارهٔ آزاد» برای براه انداختنِ بحثهایِ «انتزاعی» در رابطه با «دموکراسی اسلامی».
هدفِ پروژه:
۱- خوابانیدنِ غائلهٔ دادگاه میکونوس و آرام کردنِ جوّ بین المللی.
۲- ایجادِ پوشش برای پروژهٔ هسته ای و ماجرایِ عبدالغدیرخان.
پروژهٔ دوّم:
انتخابِ «شمپانزه نژاد»؛ برای انتقالِ داراییهایِ دولتی به «سپاه پاچاهار داران» و نفوذ دادنِ سپاه در عرصه هایِ کلیدی؛ اقتصادی و سیاسی.
هدفِ پروژه:
پاکستانیزه کردنِ ایران به رهبریِ ولایت فقیه.
پروژهٔ سوّم:
انتخابِ امام حسن بنفش؛ برای فرار از زیرِ فشارهایِ اقتصادی و سیاسیِ سازمانِ ملل.
اهدافِ پروژه:
رفعِ تحریمها و بدست آوردنِ پول برایِ ادامهٔ پروژه هایِ سه گانهٔ «هسته ای؛ موشکی؛ هلال شیعی»
پروژهٔ چهارم:
انتخابِ «رئیسی»؛ برایِ پیش بُردنِ پروژهٔ هسته ای تا لبهٔ «ساختنِ بمب».
هدف: راه پیموده شد؛ امّا رئیسی به دَرَک واصل گردید و پروژه بدونِ رئیسی ادامه یافت.
پروژهٔ پنجم:
انتخابِ «پزشکیان»؛ برایِ براه انداختنِ نوعی دیگر از «گفتگویِ تمدّنها».
اهدف پروژه:
۱-تثبیتِ این موضوع که رژیمِ شیعی یک قدرتِ منطقه ای در «آستانهٔ ساختنِ بمبِ هسته ای» است.
۲- وحشت از نارضایتیها و پناه بُردن به نوعی دیگر از «خاتمی». یعنی «خاتمیِ نهج البلاغه خوانِ عدالتخواه»؛ برای فریبِ چندبارهٔ مردم.
اسرائیل با کُشتنِ «رئیسی» از رژیمِ شیعی «زهرِ چشم» گرفت و در نبردِ ۱۲ روزه؛ ضرباتِ سنگینی به پروژه هایِ رژیمِ شیعی فرود آورد و پروژهٔ «پزشکیان» نیز شکست خورد. لذا «دیّوس فرزانه»؛ پیشاپیش دستمالِ «مستراحِ قهرمان»(کرّوبی) را از «حصر» آزاد نموده بود و اکنون نوبتِ استفاده از این موجود به عنوانِ کسی که خارج از دایرهٔ حکومت است و همچنین به اوباش فرزانه ناسزا میگوید؛ فرا رسیده است. «اوباشِ فرزانه» می داند که در میانِ «اپوزیسیونچی ها» داد و قال و «قارقار» شروع شده و برای محبوبیّتِ «کرّوبی» سنگِ تمام خواهند گذاشت و به این ترتیب؛ میتوان بخشی از مردم را به طرفِ «قبلهٔ کرّوبی» کشانید.
و این «پروژهٔ ششم» است.
هدف: چندپاره کردنِ مردم و به بیراهه کشانیدنِ انها.
«شازده فیل خان»؛ بازهم «فیلِ صورتی» هوا فرمودند. ایشان در سخنرانی خویش در کنفرانس کانادا؛ از مردم ایران خواستند که «گروههایِ کوچک» تشکیل داده و برایِ «نبردِ نهایی» آماده شوند. با اعلامِ این نظر؛ آه از نهادِ هوادارانِ ایشان بر آمد و به «هلهله و کِلکِله» پرداختند. این نظر بیش از ۱۴ سالِ پیش از طرفِ «وبلاگِ کژدم» و به صورتِ مِیدانی و راهکارها؛ پیشنهاد شده بود و بر رویِ زمین ماند. لذا «فرمایش ملوکانه» حتّی در حدّ یک «نظرِ وبلاگی»؛ آنهم ۱۴ سال دیرتر؛ هیچگونه ارزشی ندارد. زیرا مشخّص نیست که این گروه هایِ کوچک؛ بر اساسِ کدامین «اهدافِ مِیدانی»(منظورم اهدافِ سیاسی نیست) باید تشکیل شوند؟ مگر در «جنبش ملّی مَهسا»؛ همان «جوانانِ محلّه» تشکیل نشدند؟ و جُنبش را با دمیدن بر شعارِ «ولگردی در خیابان»؛ به شکست نکشانیدند؟ آنهایی که در میانِ «هوادارنِ بازگشتِ سلطنت»؛ واقعاً پایِ کار هستند؛ باید به خاطرِ به پیروزی رسانیدنِ جنبشِ خودشان به این پُرسش پاسخ دهند. هوا کردنِ «فیلِ صورتی» (هم وَزنِ پلنگِ صورتی)؛ بازهم فقط «چاقویِ بی دستهٔ» دیگر است.
آقای «ناتانیاهو» نیز باز هم از مردمِ ایران خواسته اند که اُمیدشان را از دست ندهند. آقایِ «ناتانیاهو» حتماً می دانند که شرط بندی بر رویِ «لاک پُشت» در «دو چهارصد متر»؛ اشتباه بسیار بزرگی است و اُمیدها را می کُشَد. ایشان باید بر رویِ «یوز پلنگ» (چیتا) شرط بندی کنند.
در تاریخِ شکل گیریِ هیچ انقلابی در جهان؛ شاهدی پیدا نخواهید کرد که «همهٔ مردم» به خیابانها ریختند و کار را یکسره کردند. در انقلابِ «۱۷ اُکتبر»؛ حزب کمونیستِ روسیه فقط ۱۰۰ هزار عضو و هوادار داشت و جمعیّتِ روسیه (امپراتوری) تقریباً ۱۲۰ میلیون نفر بود. «انشقاق» نیز به وفور یافت می شد؛ امّا همهٔ گروهها و سازمانها (اپوزیسیون)؛ پایِ کار بودند. انقلابِ کوبا با «موتورِ کوچکِ ۷۰ تا ۸۰ نفره» شروع شد که در همان آغاز لَت و پار شدند و تنها افرادِ کمی از مهلکه جانِ سالم بِدَر بردند. در «افسانه هایِ انقلابِ کوبا»؛ این جان به دَر بردگان را «۱۲ مردِ طلایی» نامیدند. این ۱۲ مردِ طلایی؛ هم شجاعتِ «کُشته شدن» و نیز «شجاعتِ کُشتنِ دشمنان» را داشتند. اینکه میگویند «چه گوارا»؛ به دستِ خودش بیش از ۳ هزار نفر را کُشته است؛ شاید اغراق آمیز باشد؛ امّا گفته نمی شود که چند هزار نفر به دستِ «انقلابیون» کُشته شدند؟ آن انقلابیون از «کُرهٔ مرّیخ» نیامده بودند؛ همهٔ شان یا کارگرانِ کشاورزی و یا شهرنشینان بودند. کسانی نیز که به دستِ انقلابیّون کشته شدند؛ اکثراً «خبر چینها» و یا گروههایِ مسلّحِ «مزدور» بودند که در کُردستان به آنها «جاش» میگویند. «آقا محمّد خانِ قاجار» به گرفتنِ «اسیر»؛ اعتقادی نداشت و می گفت که اگر آذوقه ای داشته باشیم؛ به نیروهایِ خود می دهیم؛ نَه به نیروهایِ دشمن (منظورشان اسیران بود). از نظرِ ایشان اینکه: «اسیر بگیریم؛ جا و مکان تهیّه کنیم؛ عدّه ای را نیز برایِ نگهبانی بگماریم؛ به آنها آب و غذا بدهیم»؛ کاری احمقانه بود. در سالهایِ اخیر دیدیم که اسرائیل؛ بر خلافِ نظرِ «آقا محمّد خان قاجار» عمل کرد؛ اسیر گرفت؛ برایِ دشمنانِ خودش جا و مکان تهیّه کرد؛ همهٔ نیازهایِ زندگی را حتّی در حدّ جرّاحی های پُرهزینهٔ پزشکی را برایشان فراهم نمود و سپس برایِ یک اسیرِ خود؛ آن اسیر را با هزار کثافتِ اخوان المسلمینی مبادله کرد. نتیجه اَش چه شد؟ «نتیجه اَش قتلِ عامِ روستائیان و جوانانِ شرکت کننده در فستیوال موسیقی؛ توسّط بی شرفهایِ اخوان المسلمین در هفتم اُکتبر» شد. در این مسئله من(کژدم) به «آقا محمّد خانِ قاجار» رأی می دهم. من(کژدم) در مبارزه بر علیه حکومتِ «تشیّع شنیعه»؛ به «یوز پلنگ» رأی می دهم.
نخستین دلیلِ مزخرف بودنِ این به اصطلاح «کنفرانس» در این است که گویی شرکت کنندگان در این کنفرانس اساساً با یکدیگر آشناییِ قبلی ندارند و مانندِ گروهی از میهمانان در این کنفرانس شرکت کرده اند تا خودشان را به همدیگر معرّفی کنند. حتّی آقایِ «شاهین مدرّس» که ظاهراً «آکادمیک» است و سخنرانیِ غرّایی می کند؛ در رابطه با نقشِ مشعشعِ «احزاب» در آموزش و پرورش و شبکه سازی را دلیلی بر پذیرفتنِ «پارتی کراسی» به عنوانِ یک «ضرورت» معرّفی می کند ولی حتّی با عینکِ تَه استکانیِ نیز نمیتواند «جنبش ملّی مهسا» را به عنوانِ نقطهٔ آغازِ «سازماندهیِ اُفقی» ببیند و به صورتِ احمقانه ای میگوید: حزب توده تشکل را یاد داد؛ حزب توده مطالعه کردن و نوشتن را یاد داد و ....
امّا گویا آقایِ «شاهینِ مدرّس» اساساً کور است و نمی بیند که حزبِ توده؛ «خواندنِ کتابهایِ خطّی» و «تشکّلهایِ خطّی» و «نوشتنهایِ خطّی» را یاد داد. .... «تشکّلهایِ «هِرَمی» را یاد داد. که «رهبر» و «کمیتهٔ مرکزی» می رینند و اعضا و هواداران؛ مدفوعِ انها را برایِ صبحانه و نهار و عصرانه و شام؛ میل می فرمایند و گرنه «تصفیه» می شوند.
نمایندهٔ حزب دموکرات کردستان نیز؛ گویی که تازه از رختخواب بیرون آمده و همچنان خواب آلود است؛ همان سخنانِ کُهنه را تکرار میکند و «فدرالیسم» را تنها نوعِ واقعی دموکراسی معرّفی می کند که البتّه منظورش این است که «جایگاهِ حزبِ ایشان» باید به رسمیّت شناخته شود و بودجه هایِ کردستان نیز از «قیفِ حزب دموکرات» ردّ شده و سَرشکن شود و راههایِ «رانت خواریِ حزبی» باز شوند.
نمایندهٔ «کومه له» نیز میگوید که کُردستان ظرفیّتِ ادارهٔ کُردستان برایِ پیشرفتهایِ مشعشع را دارد و نیازی به آقا بالاسَر ندارد. پول بدهید؛ ما خودمان میدانیم که چطوری بخوریم و «میلیشیا» بسازیم. این ۲ به اصطلاح حزبِ سیاسی؛ هنوز هم که هنوز است؛ نتوانسته اند فرهنگِ «زیستن بدونِ عشیره و قبیله و اطاعت از سرانِ عشایر» را به «فرهنگِ منطقه ای» تبدیل کنند. امّا چنین ادّعاهایِ «کونِ خر پاره کُن» دارند. هر وقت؛ توانستید با شنیدنِ نامِ «ایلِ منگور» خایه هایتان جُفت نشود؛ بیایید به کنفرانسِ بَعدی و گرنه جایتان در کُردستانِ عراق امن تر است.
بقیّه نیز همان مزخرف بافانِ تکرار گوی هستند.
من که حالم به هَم خورد.
حالا هِی بیایید و بپرسید که چرا رژیم سرنگون نمی شود؟
پاسخ جلو چشمهایتان است.... به خاطرِ وجودِ این «نسناس ها».
با افتخار به عشق نسبت به ایرانیان محروم از نعمتهای زیستن در سرزمین جاوید ایران؛ ایرانی آباد و آزاد و به دور از هرگونه خرافه پرستی و ساختنِ جامعه ای برایِ ملاقات با آینده را پیشنهاد میکنم. آینده ای بسیار مُدرن و وحشتناک که اگر از همین اکنون برایِ روبرو شدن با آن آماده نشویم؛ بازی را برایِ همیشه خواهیم باخت و ایران به زباله دانِ آیندگانِ قدرتمندِ بیگانه تبدیل خواهد شد.
پستها
