این پُرسش مدّتی است که در ذهنها پرواز می کند و هنوز شاخه ای را پیدا نکرده است که بر رویِ آن بنشیند. حتّی مطرح شدنِ این پرسش در عرصهٔ نظری؛ برای رژیمِ شیعی یک «تهدیدِ جدّی» به حساب می آید. زیرا زمانی که پُرسش در «گُسترهٔ ملّی» مطرح شد؛ بالاخره؛ راهکارهایِ عَمَلی نیز در پاسُخ به این پُرسش؛ مطرح خواهند شد. حدّ اقلّ اینکه ذهنیّتِ مردم را از «وِلگردی در خیابان» که به سادگی قابلِ سرکوب هستند؛ به سَمتِ مبارزاتِ جدّی تر سوق می دهد.
در این نوشتار؛ مَن به دُنبالِ عرضه کردنِ راهکارهایِ عَمَلی نیستم. زیرا این راهکارها باید به صورتی کاملاً «سِرّی»؛ پیشنهاد و موردِ بحث و بررَسیِ همه جانبه (تا حدّ مُمکن)؛ قرار بگیرند. امّا همینقدر که بتوانیم نظرِ مبارزین را به آن جلب کنیم؛ گامی به پیش است و تولیدِ «گفتمانی نوین» و بسیار ضروری را نوید می دهد.
قتلِ عامّ مردمِ بی دفاع در ۱۸ و ۱۹ دِی ماه نشان داد که «گفتمانِ وِلگردی در خیابان» به بُن بَستِ کامل رسیده است. مزخرفاتی از قبیلِ براه انداختنِ «اعتصاباتِ سراسری» خیلی کِتابی است و در عرصهٔ مِیدانی؛ هیچ ارزشی ندارد. چندی پیش گفتم که در جنگِ ناتمامِ ۶ هفته ای؛ «اعتصاباتِ سراسریِ اجباری»؛ هم از طرفِ رژیمِ شیعی و همچنین به خاطرِ شرایط جنگی به مردم تحمیل شد. امّا به هیچ وجه تأثیری در جهتِ سرنگونیِ رژیمِ شیعی نداشت.
نظرِ شخصیِ من(کژدم) این است که «مبارزهٔ مسلّحانهٔ مردمی»؛ یک ضرورتِ مِیدانی است و منظورم از مطرح نمودنِ این نظر؛ «ایجادِ گفتمان» و بُردنِ این نظر و «گفتمان» به میان مردم است. تا به صورتی بسیار جدّی به آن فکر کنند.
لذا از شما میخواهم که نظراتِ خود را مطرح کنید. تا به واکاویِ نظرات بپردازیم.
کژدم
پستها
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر