اکنون کمتر از ۸۰ روز به انتخابات تاریخی آمریکا مانده است. گلوبالیستها در هر دو حزب اصلی آمریکا از هر آنچه که از دستشان بر می آید؛ برای بازداشتن مسافری که از سکّوی 3/4 9 سوار قطار شد از هیچ امکانی فروگذار نکردند. پس از انتخابات درون حزبی «نیو همپشایر»؛ حزب دموکرات آمریکا به طور کامل «مطمئن» شدند که رقیب انتخاباتی آنها همین مسافری است که از «ناکجا» سوار قطار شد و اگر به تبلیغات حزب دموکرات از همان دوره تا کنون مراجعه کنید؛ خود را برای رویارویی با «دونالد ترامپ» آماده میکردند و میدانستند که ۱۶ نفر بقیّه رفتنی هستند.
البتّه از سالهای پیش به خاطر شنودهای گستردهٔ NSA گلوبالیستها لانه کرده در حزب دموکرات پیشاپیش میدانستند که مردم از بازیهای «به من رأی بده و برو گمشو» خسته شده اند و بسیار خشمگین هستند و هُل دادن «برنی سندرز» برای ایجاد «امید» و کشاندن ناراضیان پُر شمار به پای صندوقهای رأی و سپس هدایت آن به سبد هیلاری کلینتون؛ به همین خاطر طرّاحی شده بود. رفتار «برنی سندرز» در پایان انتخابات درون حزبی حزب دموکرات نشان داد که او به هیچ یک از سخنانی که برای جمع آوری رأی به زبان آورده بود اعتقاد نداشته است و به هواداران پُر احساس خود خیانت کرد و با بی آبرویی حذف شد. سناریوی انتخاباتی حزب دموکرات نشان میدهد که با اینکه شخصیت قدرتمندی برای نامزد شدن نداشتند؛ امّا با «برنی سندرز» به عنوان Plan B در صدد پرکردن این خلأ بوده اند و برنی سندرز اصالت نداشته است.
در سوی دیگر حزب جمهوریخواه نیز از بیماری نداشتن شخصیّت قدرتمند رنج می بُرد و کاندیداهای «تازه نفس حزب» نیز بوی کهنگی میدادند؛ زیرا با سیطرهٔ اندیشه های «گلوبالیستی» بر حزب جمهوریخواه؛ فرق زیادی میان این دو حزب احساس نمی شد و در تمامی دوران ۸ سالهٔ ریاست جمهوری اوباما؛ رهبران گلوبالیست حزب جمهوریخواه نشان داده بودند که با کمی «ذِقّ و وقّ»؛ در نهایت با تصمیمات حزب رقیب کاملاً هماهنگ هستند. این هماهنگی را در بسیاری از نوشتارهای چند سال گذشته بارها برشمرده ام. هرچند که در آن دوره؛ مطالب را با دیدگاهی بر اساس کلاسیکها و درک سنّتی که از این دو حزب در ذهن داشتم مطرح نموده ام؛ امّا همچنان درست بودند و هستند.
مسافری که از سکّوی 3/4 9 سوار قطار انتخابات شد؛ به سرعت رقیبان ضعیف حزبی خود را به سادگی از میدان بیرون راند و تمامی تلاشهای گلوبالیستهای درون حزب جمهوریخواه را به حاشیه راند و ۲ نفر آخر نیز (تد کروز و جان کیسیک) با سر و صورت زخمی و بی آبرویی از میدان بیرون رفتند. اگر یادتان باشد در زمانی بسیار پیش از آنکه حزب جمهوریخواه نامزد نهایی حود را اعلام کند؛ در نوشتار «ظهور عقاب بزرگ» نوشتم که «دونالد ترامپ» راه چاره ای برای حزب جمهوریخواه نخواهد گذاشت و آن اینکه یا به او رأی دهند و یا به حزب رقیب؛ و دیدیم که گسستهایی که در این حزب بوجود آمد؛ همین امر را نشان میداد. لذا برای من رأی دادن عدّه ای از جمهوریخواهان قلّابی (گلوبالیستها) به هیلاری کلینتون یک «سورپرایز» نیست. زیرا آنرا پیشاپیش دیده بودم. سورپرایزها برای کسانی اتّفاق می افتد که مانند «گلّه ها» حرکت میکنند و ذهنشان با شنیدن «اخبار روزانه»؛ اینسوی و آنسوی میرود.
روز ۱۰ نوامبر ۲۰۱۶ روزی است که شمارش آرا به پایان رسیده و مسافر سکّوی 3/4 9 از دیوار خواهد گذشت.
و این؛ تازه آغاز ماجرا و سفری رویایی خواهد بود.
نخستین گامهایی که در داخل آمریگا برداشته خواهند شد:
۱- با آغاز کارهای وسیع عمرانی؛ بازار کار رونق خواهد گرفت.
۲- مساجد و مجتمعهایی که «تشیّع ولایت فقیهی» و یا «تسنّن سلفی مسلکی» و یا «اخوان المسلمینی» را تبلیغ میکنند؛ بسته خواهند شد.
۳- مرزها به سوی هرگونه مهاجمی؛ چه مهاجمین افتصادی؛ مهاجمین عقیدتی و فرهنگی بسته خواهد شد.
۴- خانه تکانی بزرگی در مجالس کنگره و سنا به وقوع خواهد پیوست و از هم اکنون برخی نمایندگان میدانند که این آخرین دورهٔ آنها برای نشستن بر صندلی قؤّ مقننه است.
نخستین تغییرات برون مرزی:
۱- خانم آنجلا مرکل آدیداس فروش و رئیس جمهور فرانسه و احزبی که خون گلوبالیستها در رگهایشان جریان دارد باید از سیاست خداحافظی کنند و زمان به قدرت رسیدن احزاب ناسیونالیست اروپایی در حال فرا رسیدن است.
۲- سازمانهایی مانند «داعش»؛ «القاعده»؛ «حماس»؛ «حزب الله لبنان» زیر ضربات سنگین خواهند رفت. دولتهای «ترکیهٔ عثمانی» و «قطر» و «رژیم انگلهای صفوی حاکم بر ایران» باید پاسخگوی تمامی کثافتکاریهای خود باشند.
۳- در همان نخستین روزها؛ بازار سهام آسیا و اروپا و آمریکا تکانهای شدیدی خورده و شرکتهای چینی به روند «اعلام ورشکستگی» خواهند پیوست که خبر بسیاز بدی برای «تولیدکنندگان اوپک» است.
۴- ناتوی عربی در صورت عقب نشینی از ایدهٔ «چپاندن قوانین شرعی»؛ برای شرکت در ایجاد تغییر در سوریه و عراق؛ بکار گرفته خواهند شد.
و این هنوز آغاز ورود به دنیای جادویی است.
کژدم
البتّه از سالهای پیش به خاطر شنودهای گستردهٔ NSA گلوبالیستها لانه کرده در حزب دموکرات پیشاپیش میدانستند که مردم از بازیهای «به من رأی بده و برو گمشو» خسته شده اند و بسیار خشمگین هستند و هُل دادن «برنی سندرز» برای ایجاد «امید» و کشاندن ناراضیان پُر شمار به پای صندوقهای رأی و سپس هدایت آن به سبد هیلاری کلینتون؛ به همین خاطر طرّاحی شده بود. رفتار «برنی سندرز» در پایان انتخابات درون حزبی حزب دموکرات نشان داد که او به هیچ یک از سخنانی که برای جمع آوری رأی به زبان آورده بود اعتقاد نداشته است و به هواداران پُر احساس خود خیانت کرد و با بی آبرویی حذف شد. سناریوی انتخاباتی حزب دموکرات نشان میدهد که با اینکه شخصیت قدرتمندی برای نامزد شدن نداشتند؛ امّا با «برنی سندرز» به عنوان Plan B در صدد پرکردن این خلأ بوده اند و برنی سندرز اصالت نداشته است.
در سوی دیگر حزب جمهوریخواه نیز از بیماری نداشتن شخصیّت قدرتمند رنج می بُرد و کاندیداهای «تازه نفس حزب» نیز بوی کهنگی میدادند؛ زیرا با سیطرهٔ اندیشه های «گلوبالیستی» بر حزب جمهوریخواه؛ فرق زیادی میان این دو حزب احساس نمی شد و در تمامی دوران ۸ سالهٔ ریاست جمهوری اوباما؛ رهبران گلوبالیست حزب جمهوریخواه نشان داده بودند که با کمی «ذِقّ و وقّ»؛ در نهایت با تصمیمات حزب رقیب کاملاً هماهنگ هستند. این هماهنگی را در بسیاری از نوشتارهای چند سال گذشته بارها برشمرده ام. هرچند که در آن دوره؛ مطالب را با دیدگاهی بر اساس کلاسیکها و درک سنّتی که از این دو حزب در ذهن داشتم مطرح نموده ام؛ امّا همچنان درست بودند و هستند.
مسافری که از سکّوی 3/4 9 سوار قطار انتخابات شد؛ به سرعت رقیبان ضعیف حزبی خود را به سادگی از میدان بیرون راند و تمامی تلاشهای گلوبالیستهای درون حزب جمهوریخواه را به حاشیه راند و ۲ نفر آخر نیز (تد کروز و جان کیسیک) با سر و صورت زخمی و بی آبرویی از میدان بیرون رفتند. اگر یادتان باشد در زمانی بسیار پیش از آنکه حزب جمهوریخواه نامزد نهایی حود را اعلام کند؛ در نوشتار «ظهور عقاب بزرگ» نوشتم که «دونالد ترامپ» راه چاره ای برای حزب جمهوریخواه نخواهد گذاشت و آن اینکه یا به او رأی دهند و یا به حزب رقیب؛ و دیدیم که گسستهایی که در این حزب بوجود آمد؛ همین امر را نشان میداد. لذا برای من رأی دادن عدّه ای از جمهوریخواهان قلّابی (گلوبالیستها) به هیلاری کلینتون یک «سورپرایز» نیست. زیرا آنرا پیشاپیش دیده بودم. سورپرایزها برای کسانی اتّفاق می افتد که مانند «گلّه ها» حرکت میکنند و ذهنشان با شنیدن «اخبار روزانه»؛ اینسوی و آنسوی میرود.
روز ۱۰ نوامبر ۲۰۱۶ روزی است که شمارش آرا به پایان رسیده و مسافر سکّوی 3/4 9 از دیوار خواهد گذشت.
و این؛ تازه آغاز ماجرا و سفری رویایی خواهد بود.
نخستین گامهایی که در داخل آمریگا برداشته خواهند شد:
۱- با آغاز کارهای وسیع عمرانی؛ بازار کار رونق خواهد گرفت.
۲- مساجد و مجتمعهایی که «تشیّع ولایت فقیهی» و یا «تسنّن سلفی مسلکی» و یا «اخوان المسلمینی» را تبلیغ میکنند؛ بسته خواهند شد.
۳- مرزها به سوی هرگونه مهاجمی؛ چه مهاجمین افتصادی؛ مهاجمین عقیدتی و فرهنگی بسته خواهد شد.
۴- خانه تکانی بزرگی در مجالس کنگره و سنا به وقوع خواهد پیوست و از هم اکنون برخی نمایندگان میدانند که این آخرین دورهٔ آنها برای نشستن بر صندلی قؤّ مقننه است.
نخستین تغییرات برون مرزی:
۱- خانم آنجلا مرکل آدیداس فروش و رئیس جمهور فرانسه و احزبی که خون گلوبالیستها در رگهایشان جریان دارد باید از سیاست خداحافظی کنند و زمان به قدرت رسیدن احزاب ناسیونالیست اروپایی در حال فرا رسیدن است.
۲- سازمانهایی مانند «داعش»؛ «القاعده»؛ «حماس»؛ «حزب الله لبنان» زیر ضربات سنگین خواهند رفت. دولتهای «ترکیهٔ عثمانی» و «قطر» و «رژیم انگلهای صفوی حاکم بر ایران» باید پاسخگوی تمامی کثافتکاریهای خود باشند.
۳- در همان نخستین روزها؛ بازار سهام آسیا و اروپا و آمریکا تکانهای شدیدی خورده و شرکتهای چینی به روند «اعلام ورشکستگی» خواهند پیوست که خبر بسیاز بدی برای «تولیدکنندگان اوپک» است.
۴- ناتوی عربی در صورت عقب نشینی از ایدهٔ «چپاندن قوانین شرعی»؛ برای شرکت در ایجاد تغییر در سوریه و عراق؛ بکار گرفته خواهند شد.
و این هنوز آغاز ورود به دنیای جادویی است.
کژدم
