«جُنبِشِ ملّیِ مهسا» یک «انقلابِ تمدّنی» بود

فرقِ اصلیِ «جُنبِشِ ملّی مَهسا» با «جُنبِشِ ملّی دِی ماهِ سالِ گذشته» را میتوانم در ۲ جمله خلاصه کُنَم:

«جُنبِشِ ملّی مَهسا»؛ هر چند که در «تغییرات در سطح» خلاصه می شُد؛ امّا یک «جُنبِشِ تمدّنی در سَطح» بود؛ ولی جُنبشِ کنونی که یک «انقلابِ سیاسی در سطح» بود؛ با افزایِشِ قیمتِ «دلار» آغاز شد. به همین خاطِر نیز آنرا در آغاز؛ «جُنبِشِ دلار» نامیدم. جُنبشهایِ پیش از آن نیز بسیار سطحی تَر بودند. مانندِ «جُنبِشِ سبز» که می خواست به «دورانِ طلاییِ دیّوسِ بنیانگذار» باز گَردَد و یا «جُنبِشِ بِنزین» و و «جُنبِشِ مال باختگان»؛ که از «خراسان» آغاز شد.

در اینجا مسئلهٔ بسیار مُهمّی وجود دارد وَ آن اینکه همهٔ «تحلولگرانِ دیّوس» ؛ «خلأ قدرت» را «دموکراسی» می نامند و دورهٔ دَعواهای «مصدّق؛ کاشانی - محمّد رضا شاهِ پهلوی» را که نشانه هایِ «خلأ قدرتِ مرکزی» بودند را «آزادی و دموکراسی» می انگارند. وَ همین اَمر نشان می دَهَد که این جماعت که شما آنها را «اِلیتهایِ جامعهٔ ایرانی» می نامید؛ چِقدر سَخیف هستند؟ و اَگر اینقدر سَخیف هستند؛ «وای به حالِ مَردمِ عادی».

مُشکلِ «کمونیستها»(از جمله چه گوارا) این بود که رسیدن به یک «گاوداریِ پُر از غذا» را راهِ چاره می دانستند. امّا بالاخره؛ «کالایی برایِ فروش» داشتند. اگر جنبِشِ کنونی را یک «بازار فروش» بینگارید؛ هیچ کالایی برایِ فروش در این «بازارِ بزرگ و بسیار مهمّ» وجود ندارد.

آیا «کژدم» میتواند برایِ «گذشته» نُسخهٔ انقلابیِ دیگری بِپیچَد؟ آیا «کژدم» میتواند برایِِ رسیدن به یک «جامعِهٔ آرمانی»؛ «شرایط کنونی» را دَر نظر نگیرَد؟.... وِ یا اینکه برایِ رسیدن به آن جامعهٔ آرمانی؛ باید از شرایطِ «همین اکنونی» آغاز کَرد و راهِ چاره نیز تدوینِ یِک استراتژی برایِ «سرنگونیِ رژیمِ شیعی» و ساختنِ یک «سیستمِ حکومتی فیزیکی» و تبلیغِ آن برایِ جذبِ مردم است تا  مردم از همین اکنون بدانند که  با پرداختِ هزینه هایِ «انقلاب»؛ به چه سیستمی و یا حدّ اقلّ سیستمی شبیه به آن خواهند رسید؟ 

این ۲ مسئلهٔ بنیادی؛ باید در ۴۷ سالِ گذشته انجام می شد؛ امّا دستها همچنان خالی هستند.

شما احتمالاً با آن عدّه از «یهودیانِ اُرتودوکس» که حکومتِ کنونیِ اسرائیل را به «رَسمیّتِ مِذهبی» نمی شناسد و یا آن فرقه هایِ شیعی که «حکومتِ اسلامی بدونِ ظهورِ مهدی» را باطِل می انگارند؛ آشنا هستید. این فرقه ها؛ همه جا حظور دارند؛ زیرا «کِتابی»(By the Book)  قضاوت می کنند و از «واقعیّتهایِ کنونی» بسیار دور هستند. اینگونه فرقه ها به شما میگویند که: «خفه شوید؛ تا مَهدی و مَشیخا ظهور کنند» امّا نمیگویند که این «مَهدی و مَشیخا» چه زمانی ظهور خواهند کرد؟ وَ اینکه باید تا «زمانِ نامعلومِ ظهور»؛ «چه گُهی باید خورد؟» را در «هالهٔ ابهامِ عَمدی» نگَه می دارند؟؟؟!!!

«شاهزاده» و تیمِ دیّوسِ ایشان(کبوتَر با کبوتَر؛ باز با باز) میگویند که «هَر نَفَر یک رأی».... «یا جمهوری.... یا پادشاهی» و هر ۲ انتخاب نیز به «دِموکراسی» می اَنجامَد و فرقی میانِ آنها(کیرِ خَر و یا کیرِ اسب) نیست و فقَط نیاز به «وازلین» دارید؛ به شرطی که «اسلام سِتیزی نباشد».

نَه تنها فرقهٔ «شاهزاده»؛ بلکه «خائن نادان» نیز به شما نمی گویند که این «یک نفر؛ یک رأی» به کُجا می انجامَد؟ و آن «ایران گرایی»چه چیزی است؟ برایِ رسیدن به این (یک نَفَر یک رأی) باید چکار کرد؟.....  و دورانِ گذار چه می شود؟  این «قُرمساق ها» به شما «خلأ» می فروشند.

«مُراد ویسیِ دیّوس» که خروجیِ اصلیِ این مُعادله را ترسیم می کُنَد؛ میگوید که: «تحریمها برداشته می شوند و مردمِ ایران خوشبخت می شوند». امّا هیچ یک از این «دیّوسها» نمی گویند که برای رسیدن به آن «جامعهٔ آرمانیِ برداشته شدنِ تحریمها = خوشبختی»؛ چه باید کرد؟ وَ آیا مردم ایران باید فقط برایِ «رَفعِ تحریمها» باید انقلاب کنند؟

من(کژدم) به شما میگویم که : «رژیمِ شیعی» با این «اَلدَنگها»؛ سرنگون نخواهد شد و اگر به «فَرضِ محال» سرنگون شد؛ در «دورانِ گذار» هیچ شرکتِ خارجی در ایران سرمایه گذاریِ جدّی نخواهد نمود؛ زیرا یک «حاکمیّتِ تثبیت شده» وجود نخواهد داشت و نامَش نیز به همین خاطر «دورانِ گذار» است. تحریمها نیز برداشته نخواهند شد؛ تا از طریقِ آن بر رویِ «سیستمی که قرار است ساخته شود و نمی دانیم چه خواهد بود؟» تأثیر بگذارند. به سوریه نگاهی عمیق تر بیندازید؛ «احمد الشَرَع»؛ یک سیستمِ ساخته شده را جانشینِ رژیمِ بشار اسد نمود. دورانِ گذار نیز تلاش برایِ پَس زدنِ گروههایِ دیگر بود؛ تا در «سیستمِ احمد الشَزَع» اِدغام شوند. امّا با اینهمه؛ «برداشته شدن تحریمها» رَوَندی طولانی را پیموده است و همچنان نصفه نیمه است. از سرمایه گذاریهایِ کلان نیز هنوز خبری نیست.

امّا در ایرانِ کنونی؛ برخلافِ سوریه؛ هیچ سیستمی به جُز «رژیمِ شیعی» حتّی رویِ کاغذ نیز وجود ندارد. هیچگونه تلاشِ سازمانیافته ای برایِ سرنگونیِ رژیمِ شیعی حتّی بر رویِ کاغذ نیز وجود ندارد. در ایران؛ عادت شده است که به «تغییرِ رژیم» به چشمِ «انتخابِ شهردارِ جدید» بنگرند.

ما در شرایط هستیم که «مشقِ شب» ننوشته ایم می خواهیم در «کلاس فردا» که باید آنرا عرضه کنیم؛ از آموزگار بخواهیم که اجازه دهد در «کلاس» آنرا بنویسیم. پاسخِ آموزگار یک «صِفرِ گُنده» خواهد بود.

دیگر «ساده تر از این» نمیتوانم بگویم که اکنون چگونه «مانندِ خَر» در «گِل» گیر کرده ایم؟

کژدم